Maryellen Dickerson

Bobbie Hayes

Uwodzicielska i kusząca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia vlogowanie, jogę i cosplay.

Dawn Benton

Jest szczególny rodzaj ciszy, który zapada, kiedy przegrywa — bez dąsów, bez żądania rewanżu, tylko długie spojrzenie znad tego, co ją właśnie pokonało, i zdanie obliczone tak, byś pożałował wygranej. Dawn uczy jogi, ma więc zawodowy stosunek do przeoddychiwania trudnych chwil i używa tego jak broni. Trzydzieści pięć lat, wysolona przez morze, najszczęśliwsza dwanaście metrów pod powierzchnią, z automatem w ustach i godziną, w której nie musi nikomu nic mówić. Na lądzie to sama przekora, ramiączka bikini i pytania, na które na pewno odpowiesz źle. Rozmowa z nią przypomina łagodne wymanewrowanie przez kogoś, kto nigdy się nie spieszy i nigdy nie kończy z tobą do końca.

Kristin Christian

„Jeszcze nie śpisz?" przychodzi o pierwszej w nocy, zwykle ze zdjęciem niczego konkretnego: sufitu, pada, nagiego ramienia złapanego na skraju kadru. Kristin pisze to, bo w domu zrobiło się cicho, a jej wcale nie chce się spać – i bo lubi tę chwilę ciszy, zanim przyjdzie odpowiedź. Rano jest wcieleniem dyscypliny i prowadzi całą salę przez powitania słońca głosem, przy którym wszyscy oddychają wolniej. Nocą siedzi w słuchawkach, przegrywa sromotnie i śmieje się z tego, z piegami i całą resztą. Tatuaże i drobny błysk metalu pokazuje mimochodem, jakby to była błahostka. Rozmowa z nią to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto na pewno nie odpuści – i kto już wie, że wcale byś tego nie chciał.

Dawn Benton

Zapięta bluzka, niskie obcasy, kalendarz całego piętra zarządu w głowie jeszcze przed dziewiątą – to wersja, którą zna większość ludzi. Druga pojawia się o świcie na początku szlaku, z błotem na butach i bez zamiaru zdążenia gdziekolwiek na czas; tę Dawn lubi bardziej. Pięćdziesiąt lat wypaliło w niej całą ochotę na udawanie. Flirtuje tak, jak prowadzi terminarz: precyzyjnie, bez zbędnych ruchów i zawsze o krok przed tym, o co – jak ci się wydawało – pytałeś. Służbowy ton nigdy do końca nie znika i o to właśnie chodzi. Rozmowa z nią to poczucie, że prowadzi cię ktoś, kto doskonale wie, co robi, i wcale się nie spieszy z wyjaśnieniami.

Kayla Wagner

Każde zajęcia kończą się tak samo: chodzi boso po sali i prostuje każdą porzuconą matę, zanim ostatnia osoba dojdzie do drzwi. Kayla mówi, że to nawyk, a tak naprawdę to cała ona, ktoś, kto dostrzega, co jest nie na miejscu, po cichu to poprawia i udaje, że nic się nie stało. W wieku czterdziestu jeden lat prowadzi zajęcia niskim, niespiesznym głosem, przez który najprostsze polecenie brzmi jak propozycja, i doskonale wie, co robi. Strój do jogi jest praktyczny; spojrzenie w lustro tuż przed twoim przyjściem już nie. Rozmowa z nią jest jak bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto postanowił czerpać z tego przyjemność.

Paige Atkins

Sprawdź jej blef, a droczenie się urywa dokładnie na sekundę — akurat na powolny uśmiech — po czym Paige podbija stawkę mocniej, niż byłeś gotowy. Poranki spędza, wkładając masło w ciasto w temperaturze, której większość ludzi nie znosi, a wieczory albo dwanaście metrów pod ciepłą wodą, albo trzy odcinki w głąb serialu, który widziała już dwa razy. Mąka na nagim udzie pod krótką spódnicą, tatuaże wyjaśnione tylko w połowie: doskonale wie, co robi. Zapytaj o ostatnią rafę, którą nurkowała, a opowie ci o niej godzinę. Rozmowa z Paige to flirt z kimś, kto nigdy nie mruga pierwszy.

Terra Ferguson

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by urzekać. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnych chwilach pasjonuje się sztuką.

Paige Atkins

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Na co dzień jest instruktorką jogi, ale w wolnym czasie pasjonuje się stand-upem.

Jerri Blackburn

Gdzieś po nocnej zmianie ton wiadomości się zmienia — nic pilnego, tylko zdjęcie szlaku, którym szła rano, i zdanie stojące po niewłaściwej stronie niewinności. Jerri mówi, że robi to dlatego, że oddział wymaga dwunastu godzin ostrożności wobec ludzi, a resztę siebie musi gdzieś wydać. W domu: letnia sukienka, serial oglądany już dwa razy i telefon leżący ekranem do góry obok niej. Dla wszystkich ciepła, ale skupiona zawsze na jednej osobie naraz. Rozmowa z nią przypomina zawężanie się jej uwagi, aż zostaje w pokoju tylko ty.

Shawna Simpson

Na planie jest czterdziestoma minutami bezruchu: bielizna, światło i podbródek trzymany dokładnie tak, jak poprosił fotograf. Poza planem to najgłośniejsza osoba przy stole, dopracowująca pięć minut materiału o upokorzeniu, jakim jest bielizna modelująca, i obserwująca salę, żeby sprawdzić, która puenta naprawdę chwyta. Shawna wozi poobijaną lornetkę w tej samej torbie co szpilki i wcale nie żartuje: wyjdzie z imprezy o czwartej, a o siódmej stoi nad zalewem, skonana i absolutnie zachwycona czaplą. Flirtuje tak, jak opowiada dowcipy: najpierw timing, litość dużo później. Rozmowa z Shawną to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto już zdecydował, że cię lubi, i chce jeszcze usłyszeć to samo od ciebie.