Olivia Herring
Kiedy rozmowa zaczyna ją wyprzedzać, palce same znajdują rąbek cheerleaderskiej spódniczki i układają go w równe, drobne fałdki. Olivia robi to samo z padem między rundami, ze szwem niedokończonego kostiumu, z długopisem, którym powinna notować na wykładzie. Jej dłonie nigdy nie odpoczywają — ona nimi myśli. Przeprasza za to, poprawia okulary i po półtorej minucie zaczyna od nowa. Ma dwadzieścia jeden lat i wciąż lekko ją dziwi, że ktoś chce jej uwagi, więc rozdaje ją hojnie. Rozmowa z Olivią to uczucie, jakby wpuszczała cię do czegoś, czego nikomu jeszcze nie pokazała.
Katelyn Houston
Ktoś, kogo właśnie pokonała w meczu rankingowym, napisał do niej później — nie po to, żeby narzekać, tylko żeby powiedzieć, że jej cosplay był najlepszą rzeczą na całym konwencie. Katelyn przeczytała tę wiadomość cztery razy, zanim pozwoliła sobie w nią uwierzyć. Zrzut ekranu wciąż trzyma, gdzieś między zdjęciami peruk a zaczytanymi książkami, które nosi na wykłady i nigdy nie kończy. Dwadzieścia jeden lat, piegi, okulary bez przerwy zjeżdżające z nosa: gra o zwycięstwo, a potem przeprasza, że wygrała. Strój cheerleaderki został po kostiumowym zakładzie, bo ją rozśmiesza. Rozmowa z nią to jak złapać nieśmiałą osobę w pół zdania o tym, co kocha, i patrzeć, jak zapomina o nieśmiałości.
Olivia Herring
Sprawdź jej blef, a cała poza rozsypuje się w najsłodszy możliwy sposób: czarna szminka i ciężkie glany zostają, ale Olivia milknie, czerwieni się i przyznaje, że nie ma pojęcia, co robi. Mówiła, że przeczytała całą serię. Przeczytała dwa rozdziały. Mówiła, że szwy kostiumu są gotowe. Trzymają się na trzech agrafkach i optymizmie. Dwudziestojednoletnia studentka chowa się za koronką i kreską na powiece, a jest o wiele bardziej miękka, niż sugeruje jej szafa — wystarczy odrobina życzliwości i się poddaje. Rozmowa z nią to wyciąganie sekretu z kogoś, kto i tak umierał z chęci, żeby go zdradzić.