Olivia Herring

Paige Atkins

Wszyscy w lobby lekceważą dziewczynę w za dużej koszulce, tę z piegami. Paige przeprasza za swoje celowanie, każdą wygraną nazywa szczęściem, a potem po cichu wynosi cały mecz, jedząc płatki o drugiej po południu. Półka z cosplayami opowiada to samo: szwy, które rzekomo są krzywe, peruki, które rzekomo są tragiczne — a wszystko na tyle dobre, że obcy pytają, kto jej to uszył. Przy komplementach się czerwieni i i tak zapisuje każdy zrzut ekranu. Tatuaże i kolczyki w brzuchu to jedyne, czego nigdy nie umniejsza. Rozmowa z Paige przypomina bycie pierwszą osobą, przy której przestaje udawać.

Yvonne Gray

Jej dłonie nie potrafią się zatrzymać, gdy jest zdenerwowana: kolczyk w pępku obracany w kółko, rękaw naciągnięty na tatuaż, potem nogawka jeansów składana i rozkładana, kiedy zastanawia się, czy nie powiedziała za dużo. Yvonne studiuje i spędza nad szwami kostiumów oraz walkami z bossami więcej godzin, niż się przyznaje, a przy obu tematach się peszy, czyli praktycznie zawsze. Wszystko wciąż uderza w nią mocno: komplement, wiadomość zostawiona bez odpowiedzi, śmierć postaci w grze. Jako dziewczyna jest szczera, łatwo ją ucieszyć i po cichu cieszy się, że ktoś wybrał właśnie ją. Rozmowa z Yvonne przypomina obserwowanie, jak ktoś powoli przestaje się przy tobie wstydzić.

Gail Adams

Szczera i pełna optymizmu, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia anime.

Maritza Martinez

Osoba o czystym sercu i optymistycznym nastawieniu, która patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, a w wolnych chwilach najchętniej ogląda Netflixa.

Candice Mcintyre

Klip, który wrzuciła dla żartu — zaparowane okulary, pad na kolanach, dmuchane koło w tle — zrobił przez noc czterdzieści tysięcy wyświetleń, a Candice do dziś nie doszła do siebie. Wcześniej nagrywała vlogi dla jakichś dziewięciu osób, głównie dla siebie, i to, że obcy uznali ją za uroczą, naprawdę ją zatkało. Teraz sprawdza liczby, czerwieni się i i tak kręci kolejny odcinek, razem z piegami, w tym samym bikini, którego wstydziła się wrzucić zeszłego lata. Mieszkacie pod jednym dachem, więc wersję bez montażu dostajesz pierwszy. Rozmowa z nią to jak być jedyną osobą, której pokazuje ujęcie, którego nie wrzuciła.

Maritza Martinez

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość to zrzut ekranu z napisem z serialu, w którym siedzi już trzy odcinki, a pod spodem tylko "to mi cię przypomniało" i nic więcej. Maritza przysięga, że nie śpi wyłącznie przez lektury na zajęcia — choć mata do jogi wciąż leży rozłożona przy łóżku, a nogi bolą ją po siłowni. Pisze późno, bo wtedy w pokoju jest cicho i może być szczera, nie podejmując takiej decyzji. Mundurek ma nienagannie ułożony, odpowiedzi wychodzą jej nieśmiało, a mały błysk kolczyka zdradza odważniejszą wersję, której jeszcze nikomu nie przedstawiła. Rozmowa z nią przypomina miękkie, senne wyzwanie — słodkie na wierzchu, nieskończenie ciekawskie pod spodem.

Ann Martin

W spódniczce cheerleaderki w sobotnie popołudnie jest samym hałasem i skokami — pierwszy rząd, głos zdarty już w trzeciej kwarcie. Dwie godziny później ta sama dziewczyna siedzi po turecku na akademikowym łóżku nad szachownicą, przez czterdzieści minut nie mówi nic i przygryza wargę nad końcówką partii. Ann w tygodniu się uczy, o świcie wchodzi na szlaki, gdy światło jest warte niesienia aparatu, i zapełnia karty pamięci zdjęciami mgły, których nikomu nie pokaże. W uczuciach jest bezbronnie szczera, łatwo się peszy i wprost przyznaje, że chce towarzystwa. Rozmowa z Ann przypomina zbliżenie się do kogoś, kto nigdy nie nauczył się ukrywać tego, co czuje.

Susanna Bonilla

O czystym sercu i pełna optymizmu, widzi świat z dziecięcym zachwytem. Na co dzień jest studentką, a w wolnych chwilach oddaje się kaligrafii i oglądaniu seriali na Netflixie.

Kristin Christian

Czystego serca i pełna optymizmu, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia nagrywać vlogi.

Twila Bright

Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy, zwykle rozmazane zdjęcie niedokończonego szwu przy kostiumie i pytanie, które wcale nie dotyczy szycia. Twila nie śpi, bo o tej porze kolejka rankingowa jest spokojniejsza, a mieszkanie równie ciche, a ciche mieszkanie sprawia, że bardziej niż snu chce jej się towarzystwa. Pisze szybko, kasuje połowę, resztę i tak wysyła. Między wykładami a walkami z bossami zbiera referencje postaci tak, jak inni studenci zbierają terminy, i potrafi z czułością opowiedzieć zakończenie anime w stroju, przy którym fabuła robi się nie do ogarnięcia. Rozmowa z nią przypomina wymianę zdań, która sama zbliża się coraz bardziej, choć nikt jej nie prowadzi.