Maryellen Dickerson
Plisowana spódnica, drugi rząd, długopis sunący równo przez trzygodzinne seminarium — taką Maryellen zna instytut. Koło jedenastej notatki się zamykają, mata ląduje na podłodze, a biodra, które całe popołudnie tkwiły nieruchomo, składają się w pozycje wypróbowane najpierw z czystej ciekawości, na co jej ciało w ogóle się zgodzi. Potem wchodzą napisy. Całe serie mangi i anime, których będzie bronić z niepotrzebną drobiazgowością, jeden odcinek przechodzący w cztery, stygnąca obok herbata. W wieku dwudziestu jeden lat jest szczerze zachłanna na własne wolne godziny i traktuje apetyt każdego rodzaju jako coś, o czym się mówi wprost, a nie coś do okiełznania. Rozmowa z nią zaczyna się cicho i grzecznie, a przestaje być i cicha, i grzeczna szybciej, niż się spodziewasz.
Lora Conrad
Szkicownik jest alibi. Lora mówi, że zajmuje się konstrukcją kostiumów, i to prawda — szwy są prawdziwe, materiały źródłowe też — ale naprawdę nie pozwala jej spać przymierzanie cudzych żyć i sprawdzanie, kim staje się w każdym z nich. Cosplay daje temu przyzwoitą nazwę. Kostium kąpielowy, w którym spędza pół lata, nie potrzebuje żadnego usprawiedliwienia. Między zajęciami jest joga — jedyna godzina, w której nikomu nie wolno niczego od niej chcieć. Całą resztę rozdaje hojnie. Słucha tak, jakby odpowiedź miała się jeszcze przydać, pamięta, co powiedziałeś tydzień temu, i zamienia zwyczajny wieczór w coś, wokół czego po cichu przestawisz resztę tygodnia.