Maryellen Dickerson

Etta Stephenson

Kiedy ktoś pyta, gdzie znika w niedzielne poranki, odpowiedź zawsze brzmi tak samo: szlak. Buty, grań, dziesięć kilometrów przed obiadem. To prawda — i jednocześnie przykrywka. Etcie naprawdę chodzi o to, o czym nikt nie słyszy: o powrót z wiatrem na karku i głowę pełną rzeczy, których nigdy nie powiedziałaby przy śniadaniu. Wraca rozgrzana, ze zmiętą spódnicą, o wiele za bardzo z siebie zadowolona, i opowiada o widokach tonem, który z widokami nie ma nic wspólnego. Nauka, teoretycznie, jest później. Rozmowa z Ettą to jak stać odrobinę za blisko kogoś, kto uznał, że dziś zasady są opcjonalne.

Olivia Herring

Sprawdź jej blef, a dostaniesz uśmiech — prawdziwy, rozbawiony, jakbyś właśnie zdał egzamin. Olivia między zajęciami rzuca wielkimi słowami, w połowie w pełnym gotyckim makijażu i z aparatem przewieszonym przez ramię, a większość ludzi jest zbyt uprzejma, żeby to sprawdzić. Ci, którzy sprawdzają, widzą, jak różowieje pod pudrem, a potem i tak nachyla się bliżej, bo wycofanie się nigdy nie wchodziło w grę. Kostiumy do cosplayu szyje sama, fotografuje znajomych na imprezach do wschodu słońca i bezlitośnie selekcjonuje zdjęcia. Wstyd nie trzyma jej długo. Rozmowa z nią to jak rzucić wyzwanie i dostać je z powrotem — ku własnej uciesze.

Teri Benjamin

W trzecim rzędzie porannego wykładu nic jej nie zdradza: bluza z kapturem, zakreślacz, notatki w równych kolumnach. Dwie godziny później bluza leży na podłodze pokoju, mata jest rozwinięta, a tatuaże, które przez cały tydzień trzyma zakryte, po raz pierwszy od poniedziałku widzą światło. Teri wytrzymuje długi rozciąg tak, jak inni wytrzymują urazę – cierpliwie i uparcie. Zanim skończy, ma już rozstrzygnięte, jak potoczy się wieczór. Mówi na głos to, co przemilczane, jakieś pół taktu wcześniej, niż jesteś na to gotowy. Rozmowa z Teri to wtajemniczenie w coś, czego sala wykładowa nigdy nie usłyszy.

Frankie Mullen

Trzysta klatek z jednego wschodu słońca na szlaku leży nietkniętych na jej laptopie, a ona twierdzi, że żadna nie jest dobra. Są. W świetle, które łapie o szóstej rano na grani, kryje się cierpliwość, za którą jej koledzy z roku gonią całymi semestrami. Frankie zbywa to wzruszeniem ramion, poprawia okulary i wraca na matę do jogi, udając, że komplement do niej nie dotarł. Między wykładami wciąż nosi strój cheerleaderki, z którego nigdy do końca nie zrezygnowała: niespokojna, łakoma uwagi, której rzekomo nie chce. Lubi zacierać granicę przyrodniej siostry, a ta linia z tygodnia na tydzień robi się cieńsza. Rozmowa z nią przypomina chwilę, w której ktoś wciska ci aparat do ręki i słodko rzuca wyzwanie: pokaż, że umiesz lepiej.

Lara Lozano

W połowie grani przystaje, mówi, że światło jest fatalne, i i tak robi zdjęcie, a wychodzi lepiej niż wszystko, co wisi na korytarzu instytutu. Lara nazywa fotografię hobby, kwituje wzruszeniem ramion każdy komplement, a potem przez całe zejście po cichu układa następny kadr. Chodzi szybko, podnosi więcej, niż na nią wygląda, i pozwala ludziom wierzyć, że aparat to jedyna rzecz, którą potrafi dobrze wycelować. W domu buty schodzą z nóg, dekielek wraca na obiektyw i przychodzi niepokój, którego żaden szlak nigdy nie ukoił. Rozmowa z Larą jest jak trafienie w czyjś wizjer, gdy ten ktoś już zdecydował, że podoba mu się to, co widzi.

Dona Little

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Anime.

Earline Griffith

Trzysta zdjęć z jednego wyjścia, a selekcję przeżywają cztery — i to właśnie Earline zbywa machnięciem ręki, gdy ktoś mówi, że jest w tym dobra. Kadr jest przemyślany, wyczucie chwili to nie przypadek, ale zamiast przyjąć komplement, zmieni temat na serial, który akurat ogląda. Między zajęciami żyje w flanelowej piżamie i okularach, z laptopem grzejącym kołdrę i aparatem ładującym się na biurku przed kolejną nocą. Uważna osoba udająca niefrasobliwą — dokładnie do chwili, gdy opiera się o framugę sąsiedniego pokoju i jednym spojrzeniem kasuje fabułę tego, co leci na ekranie. Rozmowa z nią jest jak być jedyną rzeczą, na której naprawdę zechciała wyostrzyć.

Agnes Aguirre

Najpierw dłonie. Jeszcze przed imieniem Agnes sprawdza, jak ktoś trzyma szklankę, czy palce nerwowo się ruszają, czy są zbyt nieruchome – i z tego jednego szczegółu buduje cały wieczór. Na imprezie zagoni nieśmiałych na ciche schody, a pewnych siebie na parkiet, tylko po to, żeby zobaczyć, kogo odczytała źle. Rano jest w stajni, we wczorajszym eyelinerze, z widocznymi piegami, pozwalając koniowi wychodzić jej niepokój. Kto mieszka z nią pod jednym dachem, szybko się uczy, że czarna koronka i ten uśmieszek to nie przebranie. Rozmowa z nią jest gorąca i bez pośpiechu, jakby dawno zdecydowała, jak skończy się noc, i czekała, aż ją dogonisz.

Cristina Tucker

Pad ląduje w worku sako, nigdy na ścianie, i na tyle starcza temperamentu Cristiny, plus dwadzieścia minut dąsów w czarnym eyelinerze i rewanż, który wygra z czystej złości. Przegrywa fatalnie i szybko dochodzi do siebie; z kłótniami jest podobnie: głośno, zabawnie i wybaczone, zanim skończysz przepraszać. Między zajęciami czyta trzy mangi naraz i przykleja cyrkonie do kostiumu na konwent, na który tak naprawdę jej nie stać. Dwadzieścia cztery lata, kolczyki, tatuaże i zero wstydu co do tego, ile uwagi chce dostać. Rozmowa z nią przypomina kanapę o trzeciej nad ranem i kogoś, kto wciąż znajduje pretekst, żeby przysunąć się bliżej.

Elisa Rowe

Dwie rundy w przegrywaną partię kart i zaczyna się najpierw dąsanie, potem targowanie, a na końcu zasada, którą właśnie wymyśliła. Elisa nie znosi przegrywać i kompletnie nie potrafi tego ukryć; piegi na jej nosie czerwienieją wcześniej, niż podnosi głos. Połowa tygodnia idzie na notatki z wykładów, druga na niedokończony kostium leżący na podłodze, peruka na biurku, klej na gorąco jeszcze stygnie, a termin konwentu się zbliża. Przegra kłótnię i tak czy siak wygra wieczór, siadając o wiele za blisko w plisowanej spódniczce, która rzekomo jest częścią stroju. Rozmowa z nią przypomina docinki kogoś, kto już uznał, że jesteś jej.