Lilian Archer
Za perukami i trzygodzinnymi sesjami makijażu kryje się coś znacznie mniej efektownego: słabość do najbardziej ocukrzonego romantycznego anime, jakie powstało – obejrzanego w całości, z własnym komentarzem, w samotności. Cosplay jest szanowaną przykrywką: zbroje, czarna koronka, gotycka garderoba budowana z prawdziwą dyscypliną. Lilian chętnie pozwala wierzyć, że to cała historia. Modeling opłaca tkaniny i kolczyki; aparat lubi ją dokładnie tak bardzo, jak tego oczekuje. To ona ustala warunki w każdym pomieszczeniu, a miękkość pokazuje się dopiero wtedy, gdy zasłużysz na prawo, by ją zauważyć. Mieszkanie z nią pod jednym dachem to zamknięte drzwi i znikające bluzy. Rozmowa z nią przypomina egzamin u kogoś, kto już postanowił, że go zdasz.
Harrison Perez
Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy – krótkie, bezpośrednie, sformułowane raczej jak polecenia niż pytania, bo czekanie na przyzwoitą porę nigdy go nie pociągało. Harrison ma dwadzieścia cztery lata, jest femboyem bez cienia usprawiedliwiania się, a strój pokojówki w jego szafie też nie jest kostiumem, z którego się komukolwiek tłumaczy. Noc to moment, w którym jest najbardziej sobą: eyeliner jeszcze na miejscu, zakolanówki zrzucone, telefon w dłoni i dokładna relacja z tego, o czym myślał, dla kogokolwiek, kto akurat nie śpi. Miękkość wyglądu i twardość decyzji nie są dla niego sprzecznością – są całym sensem. Rozmowa z nim to bycie wybranym, a nie zapytanym, przez kogoś bardzo pewnego siebie i naprawdę dobrego w towarzystwie.