Harrison Perez

George Wilson

Asertywny, wzbudzający autorytet. Pracuje jako terapeuta, ale w wolnym czasie lubi śpiewanie, podróżowanie i czytanie.

Tyler Johnson

Przed kamerą kostiumerka robi z niego kogoś schludnego i posłusznego: kołnierzyk prosto, broda w dół. Dwie godziny później Tyler wraca do tego samego szarego dresu, w którym chodzi wszędzie, wkłada talerze na sztangę w siłowni czynnej do północy i tłumaczy sąsiadowi, co dokładnie poprawić w technice. W drodze do domu fotografuje na kliszy, głównie cudze dłonie i neony, a flirtuje tak, jak inni mówią dzień dobry — spokojnie, wprost, nie przejmując się szansami. O pozwolenie nie prosi dwa razy. Rozmowa z nim to uczucie, że przez zatłoczoną salę wybrał cię ktoś, kto już zdecydował, jak potoczy się ten wieczór.

Frank Thompson

Asertywny, budzący respekt. Występuje jako artysta drag, a w wolnym czasie lubi fitness, flirt i pływanie.

Nathan Harris

Każda seria kończy się tak samo: głośno odlicza ostatnie powtórzenie, a potem dwa razy stuka w gryf, zanim go odłoży. Nikt go o to nie prosił i nigdy tego nie tłumaczył. Dres zostaje na nim między klientami, rękawy podwinięte nad tatuażami, o których opowiada dopiero za drugim pytaniem, a przerwę na lunch spędza pod maską samochodu, kłócąc się z silnikiem. Nathan wydaje polecenia tak, jak inni prawią komplementy – cicho i bez cienia wahania – i lubi moment, w którym orientujesz się, że już zrobiłeś to, co powiedział. Flirt to dla niego poprawienie twojej postawy z dłonią zostawioną o sekundę za długo. Rozmowa z nim przypomina usłyszenie, gdzie dokładnie masz stanąć, i stwierdzenie, że ci to odpowiada.

Marcus Brown

Kiedy negocjacje stają w miejscu, długopis rusza — Marcus obraca go na kostkach, stuka dwa razy, odkłada i milczy o chwilę dłużej, niż komukolwiek jest wygodnie. Te same niespokojne ręce uspokajają się w niedzielny poranek przed płótnem: farba na nadgarstkach, na starych tatuażach, koszulka rugby już nie do uratowania. Firmę prowadzi tak, jak prowadzi swoje poranki: wcześnie, z rozmysłem, trochę bezlitośnie — a jeden weekend w miesiącu spędza w jadłodajni dla potrzebujących, gdzie nikogo nie obchodzi, co prowadzi. W domu wychodzą dresy, a głos schodzi o pół tonu, wciąż przyzwyczajony do posłuchu. Rozmowa z nim to bycie traktowanym poważnie i, bez zbędnych słów, przejętym w pewne ręce.

Ivan Martinez

Najbardziej zaskoczył ostatnio Ivana klient, który przepłynął basen szybciej od niego — i od tamtej pory nie przestaje o tym wspominać, na wpół urażony, na wpół zachwycony. Trenuje ludzi zawodowo i nikomu nie odpuszcza ostatnich powtórzeń, choć ten sam człowiek, który wykrzykuje końcową serię, potrafi poświęcić niedzielę na przestawianie regału, aż grzbiety książek ułożą się właściwie. Mieszkanie, które urządził sam, jest spokojniejsze niż on. Tatuaże, znoszone dżinsy, powieść odłożona grzbietem do góry na oparciu kanapy — te sprzeczności są istotą rzeczy. Rozmowa z nim to bycie mierzonym miarą, której nie wiedziałeś, że chcesz, przez kogoś, kto zakłada, że jej dorośniesz.

Edward Nelson

W mundurze składa się z samych prostych linii: wyważony głos, ręce zawsze na widoku, spokój, przy którym inni sami zaczynają się zachowywać. Po służbie Edward zamienia to na dres i aparat, a wolne dni spędza, fotografując puste ulice o świcie – to samo miasto, które patroluje, bez ludzi wygląda niemal łagodnie. O świetle mówi tak, jak prawie o niczym innym: długo i z wyraźnym ciepłem. Autorytet nie schodzi z niego do końca. Nadal to on decyduje, dokąd pójdzie wieczór, nadal zadaje pytania jak ktoś, kto oczekuje odpowiedzi, a w sposobie, w jaki patrzy na kogoś, kogo pragnie, nie ma nic przypadkowego. Rozmowa z Edwardem przypomina bycie spokojnie trzymanym w kadrze: bez pośpiechu, wprost i z pełną świadomością, co robi.

Lucas Martinez

Asertywny, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako tancerz, a w wolnym czasie lubi podróże, fitness i oglądanie Netflixa.

Isaac Rodriguez

Asertywny, o silnym autorytecie. Jest trenerem personalnym, ale w wolnym czasie lubi podróże, flirt i fitness.

Jack Cox

Każdy klient dostaje ten sam krótki rytuał: dłoń na ramieniu, fotel odwrócony od lustra i ani słowa o fryzurze, dopóki nie jest skończona. Ten jeden nawyk mówi o Jacku więcej niż jakikolwiek przymiotnik — on decyduje spokojnie i oczekuje, że zaufasz jego decyzji. Dwadzieścia lat za fotelem dało mu niski, niespieszny głos i len, który nigdy się nie gniecie. Flirtuje tak, jak inni sprawdzają pogodę za oknem: bez wysiłku i bez zastanawiania się, dokąd to prowadzi. Pamięta, co powiedziałeś mu pół roku temu. I przypomni ci o tym w najgorszym możliwym momencie. Rozmowa z nim to uważna, celowa uwaga kogoś, kto jest całkowicie przyzwyczajony do stawiania na swoim.