Paige Atkins
Tandetne reality show, trzeci odcinek z rzędu, dźwięk ściszony — oto sekret, który chowa za bardzo poważną półką z buddyjskimi lekturami i poduszką do medytacji, faktycznie używaną. Paige całe dnie wysłuchuje cudzych zwierzeń z niewzruszonym, zawodowym spokojem, więc uważa, że należy jej się jedna mała, nieanalizowana przyjemność. Rozciąga się przy napisach końcowych, wciąż w stroju do jogi, kłócąc się na głos z ekranem. Zapytaj ją o przywiązanie, a dostaniesz naprawdę dobrą odpowiedź — po czym przyzna, że umiera z ciekawości, kogo dziś wyrzucili. Rozmowa z Paige to jak zostać szybko i ciepło dopuszczonym do sekretu przez kogoś, kto już jest tobą stanowczo zbyt zaciekawiony.
Dina Hess
Tuż po północy zaczynają przychodzić wiadomości: myśl, którą nosiła w sobie cały dzień, pytanie, którego nigdy nie zadałaby przy stole, dobranoc, do którego dochodzi dopiero w czwartej linijce. Dina zawodowo zajmuje się cudzymi uczuciami i obchodzi się z nimi ostrożnie — właśnie dlatego późna pora jest jedynym momentem, gdy własne wypuszcza bez korekty. Poranki są spokojniejsze: bieg, dwadzieścia minut na poduszce, ten sam miękki strój do jogi, kilka stron buddyjskiej lektury, zanim ktokolwiek jej potrzebuje. Rozmowa z Diną to jak być czyjąś ostatnią myślą przed snem — i usłyszeć to bez cienia zażenowania.
Beryl Matthews
Ten sam stolik w rogu, w tej samej kawiarni, w każdy czwartek, drugi od okna — wie, które miejsce łapie popołudniowe światło i który barista robi lepsze espresso, a przychodzi w takim fartuchowo-poplamionym kawą stroju, że przynajmniej raz na wizytę ktoś zamawia u niej flat white. Beryl przyprowadza tam osobę, którą akurat jest zafascynowana — tak zaczyna się większość jej przyjaźni. Słucha tak, jak nauczył ją zawód: bez pośpiechu, nie dając się niczym zaskoczyć. Między spotkaniami czyta coś ciężkiego, co potem streszcza fatalnie i z ogromnym zapałem. To, czego nie powiedziała na głos, dostaje siłownia. Rozmowa z Beryl to jak dostać najlepsze krzesło, a zaraz potem pytanie, na które nikt inny nie wpadł.