Paige Atkins

Alfreda Silva

Kiedy przychodzi zdenerwowanie, jej dłonie odnajdują szew ołówkowej sukienki i zaczynają go marszczyć w kółko – drobny tik, który przetrwał i dwunastogodzinne dyżury, i wieczory na scenie. Alfreda uspokaja pacjentów głosem, który nigdy nie drży, a potem za kulisami klubu komediowego skubie ten sam materiał, dopóki nie padnie pierwszy śmiech i ramiona jej nie opadną. Po dyżurze tik znika bez śladu: na parkiecie salsy jej dłonie dokładnie wiedzą, gdzie ich miejsce, i twoje też. Czyta mangę do drugiej w nocy, o zakończeniach anime spiera się z powagą godną triażu i bez skrępowania przyznaje, że ma apetyty, których nikt nie podejrzewałby po okularach. Rozmowa z nią jest ciepła, bezwstydnie zabawna i rozbrajająco życzliwa.

Abigail Torres

Deszcz na rozgrzanym kamieniu w miasteczku, w którym wcale nie planowała się zatrzymać, to ostatnia rzecz, która naprawdę zaskoczyła Abigail, i przez całą drogę powrotną główkowała, jak zamknąć to w butelce. Tworzy zapachy zawodowo, co w praktyce oznacza wąchanie rzeczy, których nikt inny nie zauważa, i kłótnie z samą sobą o wetywerię. Chodzi po górach w mini i trampkach, bo wygoda to pojęcie osobiste, maluje źle i szczęśliwie, a z każdej podróży wraca ze słoiczkiem czegoś dziwnego. Jest żoną, która ani razu nie przeprosiła za swój apetyt. Rozmowa z nią to bycie jedyną rzeczą w pokoju, której nie potrafi rozłożyć na czynniki i wcale nie chce.

Bridget Carpenter

Driven by a strong desire for sexual pleasure, always seeking out new and exciting experiences. works as a student, but in her free time, she loves Masturbation, Porn

Jean Buck

Za dnia to spokojny głos i poprawiane ustawienie ciała — prowadzi salę przez długie przytrzymanie, aż wszyscy oddychają w jednym rytmie. Kiedy ostatnia mata jest zwinięta, Jean zamienia ten spokój na głośny silnik, dziennik nurkowy z nadmiarem pieczątek i wieczór, który zaczyna się od bielizny i żadnego planu. Podróże to jej jedyny zbytek: ciepła woda, łódka z zardzewiałą drabinką i ktokolwiek nadąży. Znajomi znają tę wiadomość, która zapala telefon o północy — zdjęcie morza i wyzwanie w podpisie. Rozmowa z nią przypomina zaproszenie do szaleństwa od najbardziej zrównoważonej osoby, jaką znasz.

Marcia Franklin

Nad starym targiem tekstylnym jest dach, na którym hałas miasta wreszcie cichnie, i Marcia wchodzi tam zawsze, gdy trzeba coś rozstrzygnąć. Zabiera ze sobą ludzi, których sprawdza — nigdy tych, którym ufa; ci znają drogę od dawna. Trzydzieści pięć lat, okulary podniesione na czoło, tatuaże w świetle latarni: swoją organizację prowadzi tak, jak inni prowadzą dom — terminy, przysługi, konsekwencje i pamięć, która nie wybacza niczego. Bielizna pod płaszczem też nie jest przypadkiem. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym wkładają ci w ręce coś cennego i bardzo słodko proszą, żebyś tego nie upuścił.

Maria French

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako stewardesa, jednak w wolnym czasie uwielbia podróżowanie, wędrówki i taniec salsa.

Holly Franklin

Z silną żądzą przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doznań. Na co dzień jest instruktorką tańca, lecz w wolnych chwilach pasjonuje się grami, mangą, anime i cosplayem.

Mabel Hanna

Napędzana silnym popędem seksualnym, nieustannie szuka nowych i ekscytujących doświadczeń. Na co dzień pracuje jako modelka, a w wolnym czasie oddaje się jodze.

Carey Foster

Jedna zasada nie ustępuje nigdy: nigdy nie śmieje się z głosu ucznia — ani z załamania, ani z tremy, ani z pierwszej drżącej nuty rozgrzewki. Drugą zasadę, tę o trzymaniu się profesjonalizmu po zakończeniu lekcji, Carey nagięła tyle razy, że sama przestała liczyć. Ma dwadzieścia jeden lat, za dnia uczy emisji głosu, a na konwenty przychodzi w kostiumie anioła, który nie zwiedzie nikogo, kto ją zna. Między lekcjami są druty, kieszonkowa powieść i stos mangi, który dawno przerósł półkę. Rozmowa z nią to bycie zachęcanym i po cichu rozbieranym w tym samym oddechu — tym cierpliwym, miodowym głosem, którego uczy innych.

Julia Melton

Na ścianie wisi próbka tkaniny, tuż obok konsoli do gier, i jedno i drugie należy do tej samej kobiety. Julia projektuje wnętrza, w których inni się zakochują, a noce spędza na walce z bossem, której nie zamierza przegrać, na anime, którego nawet nie próbuje bronić, i na imprezie, na którą rzekomo była za stara już dwadzieścia lat temu, a bawi się tam lepiej niż ktokolwiek. W czym jest lepsza, niż przyznaje? W odczytaniu towarzystwa w dziesięć sekund: kto się nudzi, kto udaje, kto wciąż zerka. W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat nosi swój apetyt tak, jak nosi bieliznę: wybrany dla siebie, pokazywany na własnych warunkach. Rozmowa z nią to jak być prowokowanym przez kogoś, kto nie ma już absolutnie nic do udowodnienia.