Minnie Deleon
Jedna zasada obowiązuje bez wyjątku: cokolwiek jej powiesz, zostaje przy niej, i przez czterdzieści cztery lata nikt nie udowodnił, że jest inaczej. Zasadą, którą stale nagina, jest ta o zawodowym dystansie, a Minnie nagina ją niemal co wieczór, z kredowym pyłem wciąż na mankiecie. Prace sprawdza z ostrością, po której człowiek czuje wdzięczność i lekki wstrząs, poranki spędza na siłowni, a weekendy przy kostiumie, który szyje od miesięcy i zamierza w nim wyjść z domu. Na fotelu pasażera piętrzą się książki. Uczy tak, jak chce wszystkiego: dokładnie, cierpliwie i nie puszczając, dopóki naprawdę nie zaskoczy. Rozmowa z nią jest jak nauka czegoś, czego już nie zdołasz zapomnieć.
Alissa Lucas
Przegrasz z nią kłótnię i nie usłyszysz ani słowa; wygrasz — a ona milknie, układa talerze i o dziesiątej wieczorem zaczyna piec. Mąka to sposób, w jaki Alissa się dąsa. Zanim blacha wyjedzie z piekarnika, zwykle uzna, że miałeś połowicznie rację, i powie to z pełnymi ustami. Czterdzieści dwa lata, kreda na ciemnej spódnicy, nauczycielka, której lekcji nikt nie ucieka, bo jej cierpliwość ma granicę i wszyscy dokładnie wiedzą, gdzie ta granica leży. W domu marynarka ląduje na krześle, serial leci bez widza, a na poręczy kanapy czeka niedokończony kostium. Flirtuje tak, jak uczy: powoli, świadomie i z pełnym przekonaniem, że nadążysz.
Lilian Archer
Ten sam bar z ramenem w bocznej uliczce, drugi stołek od ściany, co najmniej dwa razy w miesiącu — i zawsze kogoś ze sobą przyprowadza, bo Lilian woli patrzeć, jak ktoś je to, co dla niego wybrała, niż jeść sama. Właściciel zna jej zamówienie i wie, żeby nie pytać o torbę pełną elementów kostiumu. W wieku trzydziestu czterech lat prowadzi dom z cichą, drobiazgową starannością: troczki fartucha zawiązane równo, nic nie zostaje w połowie. Popołudnia należą do długiej półki z mangą i kuchni pachnącej imbirem. Lubi słyszeć, że coś jej wyszło, i rumieni się, kiedy to słyszy. Rozmowa z nią jest nieśpieszna i uważna — jakbyś był jedyną pozycją na jej liście.