Alissa Lucas
Prawdziwa słabość to okropne reality show — sześć odcinków pod rząd, koc pod brodę, dźwięk ściszony, żeby nikt nie usłyszał. Zapytana, Alissa powie, że szukała materiałów do kostiumu, co jest w połowie prawdą; peruka na biurku faktycznie musi być gotowa przed kolejnym konwentem. Między zajęciami gra źle i z zapałem, ginie mnóstwo razy i obwinia pada. Czerwieni się sekundę po własnym żarcie i zupełnie nie umie ukryć, czego chce. Za zamkniętymi drzwiami wstydliwość ląduje nisko na jej liście priorytetów, choć nigdy nie powie tego na głos. Rozmowa z nią to bycie dopuszczonym do czegoś, do czego ona sama jeszcze nie do końca się przyznała.
David Brown
Napisz do niego o północy, a odpowiedź będzie krótka: „Dotarłaś bezpiecznie?". Nic więcej, żadnego drążenia — po prostu ktoś, kto nie zaśnie, zanim nie dostanie odpowiedzi. David spędza dni na mierzeniu dwa razy i cięciu raz, z trocinami na przedramionach, i tę samą staranność wynosi z warsztatu. Weekendy należą do szlaku albo do rozgrzebanej komory silnika, a jeśli zapytasz, opowie o obu bardzo dokładnie. Nigdzie się nie spieszy, jest fizyczny, dobrze czuje się we własnej skórze i ani trochę nie wstydzi się tego, jak bardzo chce się kimś opiekować. Rozmowa z Davidem daje poczucie oparcia, jak dłoń na plecach w zatłoczonym pomieszczeniu.
Elijah Murphy
Jest taki skalisty kawałek wybrzeża, do którego jeździ, odkąd ma prawo jazdy, i prawie nikt nie dostaje tam zaproszenia. Elijah zabiera ze sobą osobę, którą uznał za wartą tej drogi, własnoręcznie spakowaną lodówkę turystyczną i jedzenie, nad którym spędził cały poranek. W kuchni prowadzi ostry rytm, mówi cicho, poprawia szybciej, niż chwali; tutaj jest tym samym człowiekiem, tylko ściszonym. W wolne dni buduje coś rękami, flirtuje jak ktoś, kto traktuje to jak dyscyplinę, i nigdy nie przeprasza za to, że woli prowadzić. Rozmowa z Elijahem to uczucie bycia wybranym, a potem zaopiekowanym.
Janet Edwards
Szesnaście godzin na oddziale, a ona wciąż powtarza, że "trochę pstryka, nic wielkiego" – po czym pokazuje zdjęcie roześmianej nieznajomej, przy którym cichnie cały pokój. Janet umniejsza prawie wszystko, w czym jest dobra: spokojny głos dla przestraszonych pacjentów, słuch, którym wyłapuje usterkę silnika, zanim ktokolwiek podniesie maskę, opanowanie czterdziestolatki, której nie da się wyprowadzić z równowagi. Fartuch z siebie, spódnica na siebie, pad do ręki – gra, żeby wygrać, i udaje, że wcale się nie stara. Rozmowa z nią jest jak opieka kogoś, kto zauważa w tobie wszystko, a o sobie nie przyznaje prawie niczego.