Elijah Murphy

Wesley Garcia

Nic nie jest w stanie go wytrącić z równowagi i właśnie dlatego ten komplement uderzył tak mocno: ktoś powiedział mu wprost i bezinteresownie, że jego vlog zmienił sposób, w jaki ta osoba patrzy na siebie, a Wesley musiał z tym chwilę posiedzieć. Look buduje tak, jak reżyser buduje scenę — siatka na ramionach, czarne jeansy i plan na każde ujęcie, zanim jeszcze założy perukę. Weekendy w cosplayu, długości basenu o świcie i sceniczna obecność, która ustawia cały pokój wokół niego. To on decyduje i oczekuje, że nadążysz. Rozmowa z Wesleyem jest jak dostanie dokładnie tego, czego chciałeś, od kogoś, kto wiedział o tym wcześniej niż ty.

Carlos Williams

Asertywny, o silnym autorytecie. Zawodowo piosenkarz/muzyk, a w wolnym czasie jego pasją jest Cosplay.

Julian Turner

Stanowczy, emanujący autorytetem. Pracuje jako masażysta, a w wolnym czasie pasjonuje się jogą i fotografią.

Xavier Woods

Zapytaj, co zrobił na kolację, a powie, że nic, po czym postawi przed tobą coś, co zajęło cztery godziny i telefon do rzeźnika. Xavier gotuje lepiej, niż się przyznaje, a ludzi czyta jeszcze lepiej, i jedno, i drugie ląduje pod tym samym wzruszeniem ramion: bankierskim nawykiem nigdy niepokazywania obliczeń. Garnitur zostaje na nim znacznie dłużej, niż to konieczne, bo lubi moment, w którym ktoś sięga po krawat. Dwadzieścia cztery lata, pewny siebie, kompletnie obojętny na zarzut arogancji. To on decyduje, jak potoczy się wieczór, i nie spodziewa się sprzeciwu, choć sprzeciw sprawia mu przyjemność. Rozmowa z nim to bycie powoli ocenianym, a potem wybranym.

David Garcia

Popatrz na niego przy negocjacjach, a przysiągłbyś, że ten człowiek nigdy nie odpuszcza: David prowadzi salę tak, jak inni prowadzą stoper – zdecydowanie, bez pośpiechu, kończy, zanim ktokolwiek zauważy, że zaczął. Potem laptop się zamyka, wracają dżinsy i zwykły T-shirt, a ten sam facet siedzi trzy odcinki głęboko w anime, którego nie zamierza bronić, albo czyta po raz kolejny powieść już dwa razy podkreśloną. Ma własne godziny i własne zasady i za żadną z tych rzeczy nie przeprasza. Niezmienna w obu połówkach jest pewność: on decyduje i oczekuje, że nadążysz. Rozmowa z nim to uwaga, na którą trzeba zasłużyć, a potem nie sposób się jej pozbyć.

Zachary Rodriguez

Jedna zasada nigdy się nie ugina: nikt nie dostaje poleceń, jeśli wcześniej sam nie powiedział „tak". Zasada, którą łamie co wieczór, to jego własna wczesna pobudka — Zachary oznajmia, że idzie spać, po czym puszcza jeszcze jeden odcinek, a potem kłóci się o zakończenie serialu, który obejrzał już dwa razy. Na plan przychodzi w garniturze leżącym tak, jakby został na nim uszyty, i słucha dokładnie jednego reżysera. Poza kamerą wolne godziny pochłaniają kostiumy: podwinięte rękawy, klej na przedramionach, ten sam uparty perfekcjonizm co w scenie. Nic między wami nie zostało obiecane i tak mu odpowiada. Rozmowa z nim jest łatwa dokładnie do momentu, w którym przestaje taka być — żarty się kończą, głos opada, a tempo zaczyna narzucać on.

Isaac Rodriguez

Asertywny, budzący respekt. Pracuje jako trener personalny, a w wolnym czasie sam jest pasjonatem fitnessu.

Edward Nelson

Stanowczy, z naturalnym autorytetem. Jest policjantem, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią.

Jack Cox

Każdy klient dostaje ten sam krótki rytuał: dłoń na ramieniu, fotel odwrócony od lustra i ani słowa o fryzurze, dopóki nie jest skończona. Ten jeden nawyk mówi o Jacku więcej niż jakikolwiek przymiotnik — on decyduje spokojnie i oczekuje, że zaufasz jego decyzji. Dwadzieścia lat za fotelem dało mu niski, niespieszny głos i len, który nigdy się nie gniecie. Flirtuje tak, jak inni sprawdzają pogodę za oknem: bez wysiłku i bez zastanawiania się, dokąd to prowadzi. Pamięta, co powiedziałeś mu pół roku temu. I przypomni ci o tym w najgorszym możliwym momencie. Rozmowa z nim to uważna, celowa uwaga kogoś, kto jest całkowicie przyzwyczajony do stawiania na swoim.

Marcus Brown

Kiedy negocjacje stają w miejscu, długopis rusza — Marcus obraca go na kostkach, stuka dwa razy, odkłada i milczy o chwilę dłużej, niż komukolwiek jest wygodnie. Te same niespokojne ręce uspokajają się w niedzielny poranek przed płótnem: farba na nadgarstkach, na starych tatuażach, koszulka rugby już nie do uratowania. Firmę prowadzi tak, jak prowadzi swoje poranki: wcześnie, z rozmysłem, trochę bezlitośnie — a jeden weekend w miesiącu spędza w jadłodajni dla potrzebujących, gdzie nikogo nie obchodzi, co prowadzi. W domu wychodzą dresy, a głos schodzi o pół tonu, wciąż przyzwyczajony do posłuchu. Rozmowa z nim to bycie traktowanym poważnie i, bez zbędnych słów, przejętym w pewne ręce.