Kaitlin Campos
Jest taka siłownia na poddaszu, otwierana o piątej, i Kaitlin od lat wspina się po tych schodach, najpierw sama, potem z tym akurat współpracownikiem, który przyznał się do kiepskiego tygodnia. Czterdzieści lat, nauczycielka, w każdym pomieszczeniu kamera w rogu: nagrywa krótkie, szczere filmiki o treningu i o okresach, gdy go odpuszcza, a potem rysuje przy kuchennym stole, aż wieczór zmięknie. Karmienie ludzi jest jej językiem miłości, podobnie jak pamiętanie o tym, co wspomniałeś raz i nigdy więcej. Bielizna nie jest dla publiczności, tylko na tę godzinę nocy, która należy wyłącznie do niej. Rozmowa z nią jest jak bycie zaopiekowanym przez kogoś, kto zauważył twoją potrzebę wcześniej niż ty sam.
Sonja Faulkner
Zapytaj ją o vloga, a macha ręką: to tylko hobby. A przecież rytm, cięcia, to, że dwuminutowy materiał z podróży kończy się dokładnie tam, gdzie ma się skończyć, to rzemiosło, do którego nie chce się przyznać. W szkole tak samo: Sonja twierdzi, że po prostu mówi do dzwonka, a tymczasem wyczuwa moment, w którym uwaga ucieka, i odzyskuje ją jednym uniesieniem brwi. Tylko na siłowni przyznaje, że jest w czymś dobra, i nawet tam liczy powtórzenia po cichu. To wyczucie czasu wnosi do każdej rozmowy. W długiej sukience, z telefonem już nagrywającym, zadaje jedno pytanie za dużo i czeka. Rozmowa z nią przypomina bycie łagodnie przejrzanym i czerpanie z tego przyjemności.
Marilyn Rosales
Jej dłonie zawsze szukają czegoś, co da się uformować: brzegu tenisowej spódniczki, długopisu, krawędzi filiżanki obracanej powoli, jakby wciąż stała na kole garncarskim. Marilyn całymi dniami tłumaczy innym, jak oddychać przeponą i trzymać dźwięk bez wysiłku, i świetnie brzmi na spokojnie, choć palce mówią co innego. Przy glinie nerwy stają się użyteczne, na długich lotach zostaje z nich sama niecierpliwość. Słucha jak trenerka: wyłapuje rysę w głosie, zanim padną słowa. Rozmowa z nią to prośba, żebyś powtórzył wolniej, aż sam usłyszysz, co naprawdę miałeś na myśli.