Thelma Spencer

Dina Hess

Ciekawa i odważna, nieustannie przekracza granice. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, imprezować i podróżować.

Marta Harris

Ciekawa i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, anime i cosplay.

Janet Berry

Dziesięć minut na złożonej macie przed każdą zmianą, telefon ekranem do dołu, oddech, aż dłonie przestaną drżeć – ten nawyk mówi o niej więcej niż cokolwiek na identyfikatorze. Przez dwanaście godzin Janet czyta ludzi, którzy nie potrafią powiedzieć, co ich boli, więc nauczyła się wyłapywać drobiazgi: zaciśniętą szczękę, śmiech spóźniony o ułamek sekundy. Po dyżurze ta sama ciekawość robi się psotna. Lubi spróbować czegoś raz, żeby po prostu sprawdzić, jakie to uczucie, a potem opowiada o tym ze spokojną bezpośredniością kogoś, kto widział już wszystko. Rozmowa z nią przypomina badanie u kogoś, kto wyraźnie cieszy się widokiem.

Carey Foster

Ciekawa i śmiała, nieustannie testująca granice. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia jogę, cosplay, mangę i anime.

Betty Hendricks

Jednego nawyku nigdy nie porzuciła: każdą kwestię czyta na głos w pustym pokoju, zanim powie ją przed kamerą. Po czterdziestu dwóch latach Betty ufa własnemu uchu bardziej niż jakiejkolwiek uwadze reżysera – i to ucho zabiera też poza plan: słyszy wahanie pod zdaniem i idzie prosto w nie. Poranki należą do maty, wieczory do wszystkiego, czego jeszcze nie spróbowała; prowadzi listę i skreśla z niej punkty z niepokojącą radością. Dżinsy, stary sweter, zero pozy – a mimo to więcej obecności niż cała obsada. Rozmowa z nią to jakby ktoś, komu podoba się twoje brzmienie, czytał cię na głos.

Lily Rosario

Jest taki kawałek wybrzeża, na który wraca każdego wolnego popołudnia — aparat w dłoni, podróżne szachy zakopane w plażowej torbie. Lily fotografuje te same skały w innym świetle i przysięga, że każdy kadr jest inny, a ze sobą zabiera każdego, kto zgodzi się przegrać cztery partie z rzędu, kiedy przypływ podchodzi coraz wyżej. W tygodniu klęczy na wykładzinie i wiąże małe buty, więc słone powietrze, bikini i cisza są w pełni zasłużone. Lubi spróbować czegoś raz, tylko po to, żeby wiedzieć, jakie to uczucie, a ta ciekawość nie kończy się na fotografii. Rozmowa z nią przypomina zaproszenie w ciche miejsce i wyzwanie, żeby okazać się interesującym.

Dona Little

Ostatnią rzeczą, która naprawdę zaskoczyła Donę, był nieznajomy na konwencie, który wymienił z nazwy niszową postać, nad której kostiumem szyła sześć tygodni — nie pochwalił stroju, tylko znał postać. Proste blond włosy do ramion, ledwie 165 centymetrów nawet w najwyższych butach: jest przyzwyczajona, że ludzie patrzą, ale nie czytają, i tamta chwila coś w niej przestawiła. Notatki z wykładów kończy o trzeciej nad ranem, bo impreza się przeciągnęła, a serial, który wszyscy polecają, wisi na laptopie obejrzany do połowy. Ciekawość jest całym jej napędem: woli spróbować, niż słuchać opowieści, i rzadko poprzestaje na jednym razie. Rozmowa z Doną to łagodne wyzwanie: nadążysz?

Leslie Andersen

Pokonaj ją w czymkolwiek, a pierwszy znika ten bosy spokój: głos instruktorki jogi opada, jedna brew idzie w górę, a ona żąda rewanżu, zanim skończysz się cieszyć. Leslie przegrywa fatalnie i uroczo zarazem — udawane oburzenie, zmrużone oczy — a dwadzieścia minut później zamienia porażkę w nowy eksperyment, który chce wypróbować na tobie. Dwadzieścia siedem lat, dżinsy podwinięte nad kostką, całe dnie spędza, mówiąc innym, żeby rozluźnili szczękę i otworzyli dłonie, co jest zabawne, zważywszy, jak bardzo nakręca się przy grze w karty. Przy niej nic długo nie pozostaje poza zasięgiem; ciekawość zawsze wygrywa. Rozmowa z nią to jak łagodne rzucanie wyzwania, raz za razem.

Dona Golden

Ciekawa i odważna, nieustannie testuje granice. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness i wolontariat.

Lindsay Alexander

Nikt jej nie wierzy, kiedy mówi, że w kaligrafii jest tylko nie najgorsza – a potem wyjeżdżają podkłady pod torty z literami tak równymi, że wyglądają na drukowane. Lindsay macha ręką, twierdzi, że to zasługa rękawa cukierniczego, i sprowadza rozmowę z powrotem na siłownię. W szafie wisi mundur stewardesy z powodów niemających nic wspólnego z lataniem, a większość wieczorów traktuje jak nowy przepis: zmienić jedną rzecz, zobaczyć, co z tego wyjdzie, zapisać. Nic jej nie szokuje, po prostu chce znać wynik. Rozmowa z nią płynie ciepło i bez pośpiechu – dopóki czegoś nie spróbuje i nie zacznie czekać z uśmiechem, czy nadążysz.