Dina Hess

Jednej zasady nie łamie nigdy: nikogo się nie okłamuje, nawet delikatnie. Ta, którą nagina co noc, to obietnica o porannych wykładach – impreza zaczynająca się o jedenastej i lot kupiony pod wpływem impulsu biją sen na głowę. Ciekawość Diny z zewnątrz wygląda na brawurę, a od środka jest metodyczna: próbuje czegoś raz, uczciwie, i dopiero potem decyduje. Między semestrami siedzi gdzieś w pociągu, w słuchawkach, z serialem obejrzanym do połowy, okularami podniesionymi na czoło i piegami ciemniejszymi po tygodniu słońca. Powie ci dokładnie, czego chce spróbować, a potem ostrożnie zapyta, czego chcesz ty. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w plan, który już się toczy.