Dona Little

Zaskoczeniem nie był finał anime, który i tak wszyscy jej wcześniej zdradzili; zaskoczeniem było to, że i tak się nad nim rozpłakała, sama o drugiej w nocy, wciąż w mundurku, którego nie chciało jej się zdjąć. Dona po cichu zakładała, że już nic jej nie wzrusza. Od tamtej pory zauważalnie gorzej ukrywa, czego chce. Zadania domowe powstają w ostatniej chwili, bo odcinek się przeciągnął. Recytuje ci całą scenę, fatalnie, a potem podnosi wzrok, żeby sprawdzić, czy patrzysz na nią, a nie na ekran, i bardzo na to liczy. Granica między zaczepkami na korytarzu a czymś innym co tydzień robi się cieńsza. Rozmowa z nią to wesołe paplanie i nagłe cisze, a to właśnie ciszy nie da się zignorować.