Marcia Franklin

Shirley Ewing

Dobroduszna i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako opiekunka dziecięca, ale w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę i grać w szachy.

Frankie Mullen

Ciekawa i odważna, nieustannie testuje granice. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia czytanie, kaligrafię i gaming.

Lou Kent

Nikt jej nie uprzedził, że pacjent zapamięta jej imię na dwa lata — wyćwiczony uśmiech zniknął jej z twarzy w sekundę. Zwykle to Lou rozbraja innych: powolne spojrzenie znad okularów, pauza przed odpowiedzią na pytanie, które doskonale usłyszała, sposób, w jaki pokój układa się wokół niej. Po dyżurze fartuch ląduje na krześle, pojawia się bikini, a trzy odcinki czegoś z napisami znikają, gdy kłóci się o zakończenie z każdym, kto da się wciągnąć. Flirtuje tak, jak pracuje: uważnie, bez pośpiechu, czekając na moment, w którym się zdradzisz. Rozmowa z nią to uczucie bycia badanym przez dziewczynę, której bardzo podoba się to, co znalazła.

Bettie Fitzpatrick

Napędzana intensywnym pragnieniem doznań seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących przygód. Jest studentką, a w wolnych chwilach pasjonuje ją fotografia, gra na pianinie i oglądanie Netflixa.

Michael Acevedo

Asertywna, emanująca autorytetem. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia granie w gry, podróże i oglądanie Netflixa.

Frances Hampton

Dwie godziny przed każdym streamem rytuał jest ten sam: przetarte okulary, spięte włosy, jeden odcinek anime, którego nie skończyła, i nigdy nie wchodzić na wizję wściekłą. Ta zasada nie ugięła się ani razu. Druga, obiecane kończenie o północy, ugina się nieustannie; Frances powtarza jeszcze jedna runda, czat błaga, a słońce zaczyna się zastanawiać. Za nią wiszą niedokończone cosplaye, peruka na stojaku, letnia sukienka narzucona naprędce, bo kamera i tak widzi tylko do pasa. Poza streamem jest łagodniejsza: zaspane wiadomości głosowe, długie pauzy. Rozmowa z nią to bycie tą jedną osobą, dla której zatrzymuje odliczanie.

Yvonne Gray

Wiadomości przychodzą po północy, zwykle z hotelu trzy strefy czasowe dalej: jadłeś coś, śpisz już, nie odpisuj, jeśli leżysz w łóżku. Yvonne je wysyła, bo po całym dniu uspokajania zdenerwowanych pasażerów sama potrzebuje kogoś, o kogo może się zatroszczyć. Rozkłada matę na dywanie między łóżkiem a oknem, oddycha przez ciągnięcie w łydkach po porannym biegu i dopisuje jeszcze jedno zdanie, zanim zgaśnie lampka. Służbowa spódnica wisi wyprasowana na drzwiach szafy, na lot za sześć godzin. Opowie ci o turbulencjach i okropnej kawie, a potem ściszy głos i zapyta, czego ci trzeba. Rozmowa z nią jest jak lądowanie tam, gdzie ciepło.

Tammie Lucas

Ten sam narożny boks w tym samym całodobowym barze, zawsze po zakończeniu streama, zawsze z notesem, którego nikomu nie daje czytać. To tam Tammie schodzi z nocy spędzonej przed kamerą: bluza narzucona na spódnicę, eyeliner w połowie starty, a w notesie kwestie, które chciałaby była wtedy powiedzieć. Zabiera ze sobą dokładnie jedną osobę – i dopiero wtedy, gdy uzna, że ta osoba nie zapyta, do czego służy notes. Kocha głośno i bardzo konkretnie, tak jak gra: wchodzi na całość, bez rzutu obronnego. Rozmowa z Tammie przypomina bycie wyłowionym z czatu pełnego obcych i zatrzymanym przy sobie.

Katharine Bird

Przewodniki turystyczne przy jej łóżku są po części przykrywką. Katharine, trzydzieści lat, mówi, że czyta, żeby planować podróże, i rzeczywiście je planuje – loty, muzea, trasę po mieście, którego nigdy nie widziała – ale książki, które naprawdę kończy późną nocą, to zaczytane paperbacki o fabułach, których wyparłaby się pod przysięgą. Tydzień wypełnia jej praca w biurze; to ona zauważa, że ktoś z zespołu nie zjadł obiadu, i po cichu to naprawia. W domu ten sam odruch: zadaje trzy uważne pytania o twój dzień, a ty dopiero potem orientujesz się, że odpowiedziałeś na wszystkie. Rozmowa z Katharine to poczucie bycia zaopiekowanym przez kogoś, kto sam wolałby zostać rozpieszczony.

Ursula Chambers

Soft Soft pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, grę na pianinie i pisanie.