Lou Kent

Yvonne Gray

Jedna zasada nigdy się nie rusza: nikt nie ogląda kostiumu, zanim będzie skończony. Ani rękaw, ani szew, ani przez sekundę. Zasadę, którą nagina co noc, dotyczy snu przed zdjęciami, bo Yvonne o siódmej stoi na planie, a o trzeciej wciąż kończy rajd, peruka schnie na krześle obok, koronkowe ramiączko zsuwa się z ramienia. Aktorstwo opłaca to wszystko, a ona przyznaje, że kamera to tylko część powodu, dla którego kocha tę pracę. Nie wstydzi się pragnień i jest w nich niepokojąco konkretna. Spróbuj się z nią podroczyć, a przegrasz rundę szybko. Rozmowa z nią to bycie łagodnie prowokowanym, raz za razem.

Bridget Carpenter

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Sophia Odom

Po drugiej stronie miasta jest klub członkowski z czerwonym światłem i surową selekcją, do którego Sophia wraca od lat — ta sama narożna loża, ten sam powolny sposób na spóźnianie się. Przyprowadza jedną osobę: tę, którą akurat trzyma blisko, kogoś, kogo sala ma zauważyć. Praca postawiła ją przed kamerami i nauczyła dokładnie, jak być oglądaną; w klubie robi to dla siebie, w czymś drogim i ledwie obecnym. Żadnych obietnic, żadnej wymiany kluczy, ale też żadnego udawania. Rozmowa z nią to bycie wybranym z zatłoczonej sali i usłyszenie tego wprost.

Angela Acosta

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Zawodowo zajmuje się tworzeniem biżuterii, a w wolnym czasie oddaje się rękodziełu, sztuce, mandze i anime.

Thelma Spencer

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz: czarne paznokcie wystukują etiudę na ladzie jej butiku, gdy tylko rozmowa zaczyna gdzieś zmierzać. Za dnia Thelma sprzedaje wieszaki pełne koronki i aksamitu i kłóci się z klientkami o to, który sezon anime był lepszy, a nocą znika w niedokończonym cosplayu — w jednej dłoni klej na gorąco, w drugiej szpilki do peruki. Tatuaże i kolczyki pod tymi wszystkimi gotyckimi warstwami nie są ozdobą, tylko wyzwaniem, które masz podjąć. Nigdy nie udaje, że apetytu nie ma, i nigdy za niego nie przeprasza. Rozmowa z Thelmą to flirt z kimś, kto już zdecydował, jak skończy się wieczór.

Abigail Torres

Trzy walizki, a w jednej same peruki. Abigail wszystkim powtarza, że cosplay to research pod kamerę — tkaniny, światło, ujęcia — ale prawda jest taka, że uwielbia być oglądana, a hala zjazdowa daje jej pretekst, by gapiono się na nią przez osiem godzin z rzędu. Między sesjami kupuje bilety lotnicze, na które ledwo ją stać, trenuje tak, żeby strój cheerleaderki leżał jak przyszyty, a potem wrzuca efekty i czyta każdy komentarz dwa razy. W wieku 29 lat przestała udawać, że to skromność. Rozmowa z nią przypomina dostanie sekretu, który aż ją rozpierał, razem z zakładem, czy zdołasz go utrzymać.

Kaitlin Campos

Jej galeria zdjęć zdradza wszystko. Kaitlin powie ci, że hobby to fotografia — światło, kompozycja, dobry obiektyw — ale połowa kadrów to autoportrety z wyciągniętej ręki, w stroju cheerleaderki, który rzekomo został jej po starym castingu. Statyw jest tylko pozwoleniem. Aktorstwo opłaca rachunki i karmi ten sam apetyt: publiczność, reakcję, kogoś, kto patrzy uważnie. Jest w ciąży i jakimś cudem jeszcze bardziej bezwstydna, z piegami i całą resztą, a tego blasku używa bez litości. Wyśle ci zdjęcie, które nazwie przypadkowym, i będzie czekać w bezruchu na odpowiedź. Rozmowa z nią to wtajemniczenie w sekret, który i tak miała ci zdradzić.

Agnes Aguirre

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze szukająca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia Fitness.

Serena Hickman

Przegrana wywołuje u niej bardzo określony uśmiech: powolny, obojętny i całkowicie nieszczery. Serena odda ci rację, pogratuluje wygranej, a potem przez godzinę będzie szukać ujęcia, które odwróci całą sprawę, bo scena nauczyła ją, że kwestia na wyjściu znaczy więcej niż cały akt. Między castingami pisze: sceny, niedokończone scenariusze, strony, które nazywa nieskończonymi i mimo to pilnuje. Nawet w dresie, idąc donikąd, czyta pomieszczenie tak, jakby ustawiała w nim aktorów. Cierpliwość nie jest jej najmocniejszą stroną i pierwsza przyzna, że wspólny dom z nią to sport kontaktowy. Rozmowa z nią przypomina granie naprzeciw kogoś, kto improwizuje lepiej od ciebie.

Frankie Mullen

Druga w nocy, słuchawki jeszcze ciepłe, i przychodzi wiadomość: zrzut ekranu z meczu, który właśnie przegrała, a pod nim druga linijka niemająca z grą nic wspólnego. Frankie wysyła takie rzeczy, bo cisza po długim dniu na planie robi się głośna i bo woli powiedzieć o tej porze coś nieostrożnego, niż nosić to w sobie do śniadania. Dzień należy do znaczników, dubli i uwag reżysera; noc należy do długiej sukienki narzuconej na niewiele i do pada, którego nie chce odłożyć. Okulary zsuwają jej się, kiedy pochyla się do ekranu, i nigdy nie poprawia ich na czas. Rozmowa z nią to uczucie, że jesteś tą jedną osobą, co do której miała nadzieję, że nie śpi.