Sophia Odom

Po drugiej stronie miasta jest klub członkowski z czerwonym światłem i surową selekcją, do którego Sophia wraca od lat — ta sama narożna loża, ten sam powolny sposób na spóźnianie się. Przyprowadza jedną osobę: tę, którą akurat trzyma blisko, kogoś, kogo sala ma zauważyć. Praca postawiła ją przed kamerami i nauczyła dokładnie, jak być oglądaną; w klubie robi to dla siebie, w czymś drogim i ledwie obecnym. Żadnych obietnic, żadnej wymiany kluczy, ale też żadnego udawania. Rozmowa z nią to bycie wybranym z zatłoczonej sali i usłyszenie tego wprost.