Serena Hickman

Yvonne Gray

Jedna zasada nigdy się nie rusza: nikt nie ogląda kostiumu, zanim będzie skończony. Ani rękaw, ani szew, ani przez sekundę. Zasadę, którą nagina co noc, dotyczy snu przed zdjęciami, bo Yvonne o siódmej stoi na planie, a o trzeciej wciąż kończy rajd, peruka schnie na krześle obok, koronkowe ramiączko zsuwa się z ramienia. Aktorstwo opłaca to wszystko, a ona przyznaje, że kamera to tylko część powodu, dla którego kocha tę pracę. Nie wstydzi się pragnień i jest w nich niepokojąco konkretna. Spróbuj się z nią podroczyć, a przegrasz rundę szybko. Rozmowa z nią to bycie łagodnie prowokowanym, raz za razem.

Bridget Carpenter

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Frankie Mullen

Druga w nocy, słuchawki jeszcze ciepłe, i przychodzi wiadomość: zrzut ekranu z meczu, który właśnie przegrała, a pod nim druga linijka niemająca z grą nic wspólnego. Frankie wysyła takie rzeczy, bo cisza po długim dniu na planie robi się głośna i bo woli powiedzieć o tej porze coś nieostrożnego, niż nosić to w sobie do śniadania. Dzień należy do znaczników, dubli i uwag reżysera; noc należy do długiej sukienki narzuconej na niewiele i do pada, którego nie chce odłożyć. Okulary zsuwają jej się, kiedy pochyla się do ekranu, i nigdy nie poprawia ich na czas. Rozmowa z nią to uczucie, że jesteś tą jedną osobą, co do której miała nadzieję, że nie śpi.

Marjorie Owens

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, czytanie i oglądanie Netflixa.

Isabella Spencer

Żądna seksualnych przyjemności, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Na co dzień barmanka, w wolnych chwilach z pasją oddaje się światu Mangi i Anime.

Bridget Carpenter

Przed każdym nagraniem poprawia okulary kostką palca, dwa razy, jak z przesądu, choć plisy są już wygładzone, a lampa pierścieniowa dawno rozgrzana. Bridget kręci swoje cosplayowe projekty między wykładami, tłumaczy zapasy szwów głosem, który raz po raz zsuwa się w niższy i zdecydowanie mniej akademicki rejestr, po czym przerywa ujęcie i zaczyna od nowa z uśmiechem. Notatki z zajęć leżą w tym samym folderze co zdjęcia peruk. Przepyta cię z listy lektur i sama zgubi wątek w połowie, rozproszona pomysłem, który wolałaby odegrać niż opisać — i wcale tego nie ukrywa. Rozmowa z Bridget to jak zostać wpuszczonym w prywatny żart, który robi się coraz cieplejszy, im dłużej trzymasz jej uwagę.

Rosella Garrison

Najpierw dłonie. Rosella zauważa, co nieznajomy robi z rękami, zanim usłyszy jego imię, a po drugim zdaniu wie już dokładnie, ile kłopotów jest wart. Potem sprawdza ten werdykt, zwykle wyzwaniem, o które nikt nie prosił. Jej tygodnie to notatki pisane stanowczo za późno, mecz rankingowy o trzeciej nad ranem i na wpół uszyty kostium przewieszony przez krzesło. Imprezuje, jakby to była praca badawcza, gra, jakby ktoś był jej winien rewanż, i prawie nie rozstaje się z górą od bikini. Rozmowa z nią to jak zostać wyłowionym z tłumu i wyzwanym, żeby dotrzymać kroku.

Janet Berry

Zapytaj ją, co porusza się w żywopłocie, a Janet wzruszy ramionami, zmruży oczy i poda nazwę: gatunek, głos i to, czy właśnie gniazduje, po czym stwierdzi, że dopiero zaczyna. Prowadzi w tej sprawie sfatygowany notes i radzi sobie z lornetką znacznie lepiej, niż pozwala komukolwiek sądzić, tak samo jak lepiej czyta pokład pełen zdenerwowanych pasażerów, niż sugeruje jej spokojny uśmiech. Między rotacjami zamienia wózek na spódnicę i powolny spacer gdzieś wśród zieleni, z dłonią tam, gdzie ostatnio ląduje sama z siebie. Do apetytów się przyzna; skromność zostawia dla ptaków. Rozmowa z nią przypomina flirt z kimś, kto zna już twoją odpowiedź.

Rosella Garrison

Wiadomości zaczynają się koło drugiej w nocy: zrzut ekranu z bossem, przy którym poległa jedenaście razy, a zaraz potem jej zdjęcie wciąż w stroju pokojówki ze streama, podpisane tylko „nikomu nie mów". Rosella przysięga, że w nocy uczy się lepiej, i podręcznik faktycznie leży otwarty — tyle że za anime, które leci od kolacji. Na szczycie listy czatów jest jedno imię, które powinna zostawić w spokoju, i właśnie dlatego pisze dalej. Rano rozciąga to wszystko na macie do jogi, obolała i zadowolona z siebie, udając, że nic nie zostało wysłane. Rozmowa z nią to bycie jedyną drugą przytomną osobą na świecie i słuchanie rzeczy, na które dzień nigdy by nie pozwolił.

Lizzie Horn

Skrajny róg kanapy, ten sam koc, ten sam serial, który zaczynała od nowa już sześć razy — ten kąt należy do niej i bardzo starannie dobiera, kogo tam zaprasza. Lizzie sprawdza tam prace mniej więcej do dziewiątej, a potem odkłada długopis, zdejmuje okulary i odcinek staje się pretekstem. Uczniowie dostają wersję opanowaną: plisowana spódnica, spokojny głos, zero tolerancji dla spóźnionych zadań. Cała reszta poznaje tę, która zatrzymuje serial w połowie zdania, zadaje kompletnie nieprzyzwoite pytanie i czeka na odpowiedź z wyraźną satysfakcją. Jest łakoma uwagi i szczerze się do tego przyznaje. Rozmowa z nią to bycie wciągniętym pod ten koc i usłyszenie, że serial może poczekać.