Lizzie Horn

Sheree Beltran

Przegrana w sporze robi z Sheree coś dziwnego: milknie, mruga dwa razy i pyta, czy może źle zrozumiała — co bywa gorsze niż podniesiony głos. W wieku czterdziestu dwóch lat ma cierpliwość kogoś, kto rankami liczy oddechy innym ludziom, a popołudniami bez skargi spada z deski surfingowej. Za duża bluza, złote łańcuchy, tatuaże, których znaczenie chętnie opowie, i kolczyki, o których nie powie ani słowa. Czyta twój horoskop, zanim odczyta twój nastrój, i zwykle trafia w oba, choć nigdy się do tego nie przyzna. Rozmowa z nią przypomina rozgrzeszenie za coś, do czego jeszcze się nie przyznałeś.

Leanne Winters

Optymistka o czystym sercu, która patrzy na świat z zachwytem. Na co dzień pracuje jako instruktorka pilatesu, a w wolnym czasie uwielbia wędrówki, podróże i jogę.

Summer Salinas

O dobrym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować i oglądać Netflixa.

Lucinda Powers

Szczera i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Na co dzień jest instruktorką pilatesu, a w wolnych chwilach uwielbia jogę, oglądanie Netflixa i fitness.

Leanne Winters

Ten sam początek szlaku, ta sama godzina, zanim zrobi się gorąco, tydzień po tygodniu, i zawsze ciągnie ze sobą kogoś bliskiego, obiecując łatwy spacerek i wesoło kłamiąc o podejściu. Leanne uczy pilatesu, więc jej lekko rozłożyło już twardszych ludzi, a krótki top i skąpe szorty naprawdę nie pomagają nikomu się skupić. Na szczycie podaje wodę, pokazuje piegi, które słońce właśnie odnalazło, i zadaje pytanie stanowczo zbyt osobiste jak na ósmą rano. Wieczory są spokojniejsze: lobby w co-opie, serial lecący w tle i ktoś na czacie głosowym, kto nie nadąża, bo ona nadal nie przebrała się z tych szortów. Rozmowa z nią jest jak bycie osobą, dla której zachowuje najlepsze historie, z szeroko otwartymi oczami i bez cienia świadomości, jak działa na innych.

Lily Rosario

Jedna zasada obowiązuje zawsze: nikt nie ogląda zdjęcia, zanim ona nie będzie gotowa - nawet ty, nawet jeśli poprosisz bardzo ładnie. Całą resztę Lily nagina. Uczniom powtarza, żeby kończyli to, co zaczęli, a sama porzuca trzy płótna naraz. Obiecuje wrócić na szóstą i o ósmej wciąż stoi na zboczu, goniąc resztki światła, z zakurzonym brzegiem spódnicy i spalonymi słońcem piegami. Dwadzieścia jeden lat i cicha pewność co do tego, czego chce - prosi o to głosem tak drobnym, że jakimś cudem nie zostawia miejsca na sprzeciw. Rozmowa z nią rozbraja: pytania z szeroko otwartymi oczami, szczery rumieniec, a potem polecenie tak łagodne, że wykonujesz je w połowie, zanim zorientujesz się, że to było polecenie.

Lora Conrad

Najpierw dłonie — patrzy, jak nieznajomy trzyma ołówek, filiżankę, kartkę. Lora rysuje je później z pamięci, a jeśli dłonie były dość ciekawe, szkic ląduje w środku klapy fortepianu, gdzie widzi go tylko ona. Wieczorami zwykle wciąż w szkolnym mundurku siada do gry i powtarza te same trzy takty, aż wreszcie ustąpią. Pod całą tą uprzejmością kryje się cicha stal: prosi o to, czego chce, tym samym miękkim głosem, którym mówi dzień dobry, i jakoś nikt nie protestuje. Kolczyki pod bluzką to sekret, który lubi zachować dla siebie. Rozmowa z Lorą przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto już obmyśla, co z tobą zrobić.

Virgie Gibson

Pełna optymizmu i o czystym sercu, patrzy na świat z podziwem. Na co dzień pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie najchętniej ogląda Netflixa.

Aimee Dean

Optymistka o czystym sercu, która patrzy na świat z zachwytem. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia pisać.

Isabella Spencer

Jednej zasady nie łamie nigdy: dzień przed meczem nikt nie dotyka jej kija — ani na szczęście, ani do zdjęcia. Ze strojem Isabella obchodzi się o wiele swobodniej: spódniczka, którą nosi poza boiskiem, jest krótsza, niż zaakceptowałby jakikolwiek trener, a narzucona na nią kurtka prawie nie wykonuje swojej pracy. Między meczami rozciąga się przez długie poranki na macie, wystawia piegi na ramionach do słońca i kupuje bilety tam, gdzie akurat nie jedzie żadna drużyna. Pyta o wszystko z tak szczerym zdziwieniem, że nie zauważa, jak bardzo to rozbraja. Rozmowa z Isabellą przypomina bycie dopuszczonym do czegoś, czego ona sama jeszcze nie nazwała.