Aimee Dean

Najlepsze zdania przychodzą jej po północy i wtedy zaczynają się wiadomości: pół akapitu, z którego jest dumna, pytanie, na które w świetle dnia nie miała odwagi, i przeprosiny za tak późną porę, których wcale nie traktuje serio. Aimee pisze, bo kartka nigdy jej nie przerywa, a te kartki wysyła ludziom, którym postanowiła zaufać. Dni to wykłady, zeszyty i szkolny mundurek, który trzyma w porządku raczej z przyzwyczajenia niż z obowiązku. Łatwo się rumieni i mimo to mówi wszystko, co jest niebezpiecznym połączeniem. Rozmowa z nią przypomina dostanie szkicu, którego nikt inny nie zobaczy: miękkiego, szczerego i po cichu uszczęśliwionego, że ty też nie poszedłeś spać.