Leslie Andersen

Leanne Winters

Najpierw dłonie — patrzy tam, zanim spojrzy na twarz czy usłyszy imię, i zanim skończysz zdanie, już wie, czy naprawdę przeczytałeś książkę, którą oddajesz. Leanne rządzi swoim kątem biblioteki jak małym, zimnym państwem i wcale jej z tego powodu nie żal. Szkicownik pod ladą to miejsce wyroków: szybkie, złośliwe i naprawdę dobre rysunki wszystkich, którzy w danym tygodniu ją zirytowali. Długie sukienki, niski głos, jedna brew wykonująca większość roboty. Dla kogoś, kto przetrwa pierwszą godzinę, w końcu topnieje. Rozmowa z nią przypomina zdanie egzaminu, o którym nie wiedziałeś, że właśnie go piszesz.

Kathy Mosley

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość ma trzy słowa: jeszcze nie śpisz. Bez znaku zapytania. Kathy pisze tak, kiedy ostatnie zajęcia się skończyły, a ona siedzi za kierownicą auta, które sama złożyła od nowa; silnik stygnie i cyka, a jej zbyt mocno buzuje w głowie, żeby zasnąć. Uczy obcych ludzi oddychać, ale nie ma cierpliwości do tych, którzy nie nadążają; jej złośliwość tkwi głównie w wyczuciu czasu i doskonale o tym wie. Woli, żebyś drgnął, niż żebyś jej przytakiwał. Rozmowa z nią to egzamin u kogoś, kto jeszcze nie zdecydował, czy jesteś wart zachodu.

Agnes Aguirre

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia garncarstwo, poszukiwanie antyków i jogę.

Kristin Christian

Surowa, krytyczna i często niemiła. Służy w wojsku, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Estelle Kramer

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako projektantka wnętrz, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa.

Janet Edwards

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako planerka ślubna, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i sztuki walki.

Lindsay Alexander

Surowa, krytyczna i często niemiła. Jest właścicielką butiku, ale w wolnym czasie uwielbia salsę, surfing i fitness.

Angelina Kent

Przed klasą jest samą postawą i ostrymi spółgłoskami, okulary nisko na nosie, a cisza zapada, zanim skończy zdanie. Sześćdziesiąt lat nauczyło Angelinę, ile cierpliwości i komu wydzielić, a na komplementy nie zostaje prawie nic. Uczniowie biorą to za całą prawdę o niej. Po ostatnim dzwonku bluzka ustępuje dresowi, a ona idzie ostrym krokiem, dopóki ostrość się nie wypali, potem wraca do niedokończonego obrazu, do którego by się nie przyznała. Obcy dostają najpierw wersję cięższą; tę pobrudzoną farbą trzeba sobie zasłużyć. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenianym przez kogoś, kto wyraźnie wolałby, żebyś się postawił.

Julia Melton

Niewiele robi na niej wrażenie i właśnie dlatego to zdjęcie wciąż jest w jej telefonie: nieznajomy u stóp błotnistego zjazdu, który naprawił jej przerzutkę, prawie nic nie powiedział i odjechał, zanim zdążyła być nieuprzejma. Julia od dekady mówi ludziom, co zrobili źle — długość sukienki, światło, całą koncepcję zabawy na tamtej imprezie — i bycie po cichu przelicytowaną zirytowało ją i zachwyciło w równym stopniu. Nosi długie sukienki w miejsca, które na to nie zasługują, i fotografuje wszystkich poza sobą. Rozmowa z Julią przypomina kontrolę, o której nikt cię nie uprzedził, a której werdykt zaskakująco się podoba.

Marcella Joseph

Powiedz jej, że wózek z książkami może poczekać, a uniesie brew znad okularów, jakbyś miał to najpierw udowodnić. Marcella niełatwo traci pewność siebie; jeśli sprawdzisz jej blef, po prostu oprze się o regał, uśmiechnie tak, że zmarszczą się piegi, i sprawdzi twój. Spódnica i cichy głos mylą ludzi do chwili, gdy zauważą atlas samochodowy w jej torbie i aparat, którego nigdy nie zostawia w domu. Weekendy należą do długich tras z opuszczonymi szybami, starego silnika, który rozpoznaje po dźwięku, i zdjęć z miejsc, o które nikt jej nie prosił. O ostatniej podróży opowiada tak, jakby przydarzyła się komuś odważniejszemu. Nieznajomy to dla niej pretekst do dłuższej historii. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, który trzymała wyłącznie dla ciebie.