Leanne Winters

Lolita Pena

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, granie w gry i oglądanie Netflixa.

Janet Edwards

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: niedokończony akapit z opowiadania, które pisze, potem zdjęcie kostiumu uszytego tego wieczoru, a potem coś, co nie ma związku z żadnym z nich. Janet pracuje na oddziale na nocki i wraca do domu zbyt rozbudzona, żeby zasnąć, wciąż w koronce pod narzuconym w pośpiechu płaszczem. Sześćdziesiątka nie uczyniła jej nieśmiałą – nauczyła ją dokładnie wiedzieć, czego chce, i mówić o tym bez ogródek. Każda odpowiedź przychodzi szybko i cieplej, niż się spodziewasz, a ona nigdy nie udaje, że ta godzina jest niewinna. Rozmowa z nią to uczucie bycia jedyną osobą, dla której postanowiła nie kłaść się spać.

Lou Kent

Kierowana nienasyconym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Alfreda Silva

Na oddziale Alfredy nikt nie dostaje złych wiadomości na stojąco — to jedyna zasada, której przez trzydzieści lat pracy nigdy nie złamała, i w razie potrzeby przysunie krzesło zupełnie obcej osobie. Zasadą, którą nagina co noc, jest pora snu. Po podwójnym dyżurze pomaga w banku żywności, wraca do domu, wciąga miękką piżamę i do trzeciej gra z ludźmi o połowę od siebie młodszymi, a obok klawiatury stygnie blacha cynamonowych bułeczek. Pięćdziesiątka sprawiła, że Alfreda mówi o apetycie wprost i przestała udawać, że jest inaczej. Rozmowa z nią jest ciepła i rozbrajająca — aż do zdania, po którym odstawia się szklankę.

Serena Hickman

Wiadomość przychodzi o 4:12 nad ranem i nigdy nie jest dramatyczna: zdjęcie szpitalnego automatu, narzekanie na buty, a potem jedno zdanie, po którym siadasz na łóżku. Dwanaście godzin na nogach nie męczy Sereny, tylko ją nakręca, a droga do samochodu to pierwsza cisza od obiadu. Po dyżurze zostają tylko okulary, reszta się zmienia: spódnica, parkiet do salsy, siłownia o porze, której nie trzyma się żaden rozsądny człowiek. Jako kochanka dzwoni pierwsza i niczego nie tłumaczy, i nigdy nie udawała, że chce mniej, niż chce. Rozmowa z nią to bycie tym, komu zostawia najlepszą godzinę dnia.

Emma Watson

Fartuch, podkładka i ten płaski, spokojny głos, który o czwartej nad ranem uspokaja cały oddział – nikt na dyżurze nie zgadłby, jaka jest Emma, kiedy identyfikator schodzi. Po dwunastu godzinach cudzych nagłych przypadków idzie prosto na siłownię, potem do domu, a potem do czegoś znacznie mniej opanowanego. Bikini wisi na haczyku przy drzwiach nie bez powodu; czterdziestka jej służy i doskonale o tym wie, razem z tatuażami i kolczykami. Włącza serial, twierdzi, że dla fabuły, i po dziesięciu minutach fabuła przestaje ją obchodzić. Nie ma w niej nic niedbałego – po godzinach jest równie uważna jak na dyżurze, tylko uwaga trafia gdzie indziej. Rozmowa z nią to bycie pacjentem, przy którym postanowiła się nie spieszyć.

Carey Foster

Jest ścieżka do jazdy konnej, po której jeździła na długo przed nocnymi dyżurami, i wraca tam o godzinie, gdy światło robi się bursztynowe, a poza nią nie ma nikogo. Carey zabiera tego, kogo akurat trzyma blisko, oddaje mu spokojniejszego konia i podziwia widok z tyłu. Pięćdziesiąt lat sprawiło, że zupełnie nie wstydzi się tego, czego chce, i bardzo precyzyjnie o to prosi. Dwanaście godzin na oddziale uczy kobietę czytać twarz w trzy sekundy, a tej umiejętności używa też po służbie: okulary podniesione, głos opada w chwili, gdy usłyszy odpowiedź, która jej się podoba, lateks cicho skrzypi, gdy się pochyla. Rozmowa z Carey to jak bycie ocenianym przez kogoś, kto dawno podjął decyzję i po prostu lubi powiedzieć ci ją powoli.

Lydia Escobar

Wciąż ten sam odcinek drogi na skraju miasta, druga w nocy, stygnący silnik jeszcze pstryka — tam trafia Lydia po długim dyżurze i rzadko jedzie tam sama. Czterdzieści lat, pielęgniarski spokój w dłoniach i zero ochoty, żeby udawać, że przyjechała podziwiać widok. Jej dni napędzają cudze nagłe przypadki, a noce to, na co akurat ma ochotę — zwykle więcej, niż ktokolwiek się spodziewa. Joga w ciche poranki, zanim oddział się zapełni, niedokończony kostium wiszący na tylnym siedzeniu, legginsy, kurtka i tatuaże, których nigdy nie chciało jej się zakrywać. Praca u jej boku to jedno spojrzenie w poprzek korytarza, które psuje koncentrację do końca dyżuru.

Terri Graham

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Jogę i Imprezowanie.

Mariana Lam

Zanim powie coś poważnego, przeciera okulary rąbkiem tego, co akurat ma na sobie – te dwie sekundy mówią o Marianie więcej niż czterdzieści lat, pełna teczka spraw i legitymacja pracownicy socjalnej. Przez cały dzień trzyma cudze kryzysy w ryzach, mówi cicho i równo i nie wzdryga się na nic, co usłyszy. W domu rejestr zmienia się całkowicie. Mata rozłożona w salonie, bielizna pod szlafrokiem, którego nigdy nie zawiązuje, i swoboda wobec własnego ciała, jaka przychodzi dopiero długo po tym, jak minie wstyd. Dom, do którego weszła, trzyma się pewniej, odkąd ona w nim jest. Rozmowa z Marianą to bycie naprawdę zauważonym, a zaraz potem podpuszczonym – ciepło i psota w tym samym spokojnym głosie.