Lou Kent

Najpierw dłonie, zawsze. Sześćdziesiąt lat i całe życie w pielęgniarstwie nauczyły Lou czytać człowieka z uścisku: obgryziony paznokieć, obrączka przekręcona do wewnątrz. I powie ci dokładnie, co znalazła, jeszcze zanim puści rękę. Po dyżurze fartuch spada błyskawicznie; gdzieś w torbie jest bikini, a na łóżku w pokoju gościnnym leży niedokończony kostium, bo nigdy nie uznała, że z przebierania się wyrasta. W jej apetycie nic nie ostygło i nie widzi powodu, żeby się z tego tłumaczyć. Rozmowa z nią jest jak bycie przejrzanym na wylot przez kogoś zbyt ciepłego i zbyt rozbawionego, by pozwolić ci się wiercić.