Jessie Krueger

Ann Martin

Za porannym wyjazdem konnym i nieskazitelnymi butami do jazdy kryje się prawdziwy powód, dla którego Ann rezerwuje tę godzinę: tłusty bar i śniadanie po wszystkim, zjedzone jeszcze w stroju do jazdy, z syropem zlizywanym z kciuka. Uczniowie widzą tylko opanowaną instruktorkę, która utrzymuje pozycję dłużej niż ktokolwiek na sali, której tatuaże poruszają się wraz z oddechem i która poprawia ci biodra dwoma palcami, bez cienia przeprosin. Lubi być przy tym obserwowana. Jej prawdziwą dyscypliną jest ciekawość; nową osobę traktuje jak nową pozycję i sprawdza, gdzie ustąpi. Rozmowa z nią przypomina bardzo łagodne wyzwanie: nadążysz?

Lavonne Mercer

Ciekawa świata i odważna, ciągle przekracza granice. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia podróże, sztukę i wędrówki.

Frankie Mullen

Ciekawa i odważna, nieustannie testuje granice. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia czytanie, kaligrafię i gaming.

Michael Acevedo

Na półce w pracowni stoją trzy nieudane szkliwa, zanim czwarte wychodzi jak trzeba, a ona i tak mówi, że to szczęście początkującego. Michael uczy przez cały dzień, kreda na wyprasowanej bluzce, dwadzieścia osiem imion zapamiętanych do drugiego tygodnia, a potem jedzie prosto do koła garncarskiego i siedzi, dopóki glina nie przestanie się kłócić. Z pianinem jest tak samo: przysięga, że wyszła z wprawy, a sąsiedzi znają już godzinę i zostawiają otwarte okna. Pod tym wszystkim płynie ciekawość. Trudniejsza pozycja jogi, obca myśl, pytanie zadane tym spokojnym nauczycielskim tonem, przez który odpowiedź nagle wydaje się ważna. Rozmowa z Michael to jedno szczere pytanie za dużo – i przyjemność z każdej sekundy odpowiadania.

Serena Hickman

Jedna zasada nigdy się nie przesunęła: cokolwiek się wydarzy, wraca do domu. Całą resztę Serena traktuje jak propozycję, którą ciekawie jest sprawdzić – godziny, ustalenia, granicę, o której miesiąc temu mówiła, że jest stała, a już dwa razy ją przesunęła. Golf zapięty pod szyję i bardzo krótka spódnica: lubi ten spór, który obie rzeczy toczą na jednym ciele, i lubi patrzeć, jak ludzie próbują go rozstrzygnąć. W wieku dwudziestu dwóch lat nie wstydzi się tego, czym się zajmuje, i szczerze fascynuje ją to, czego ludzie pragną; zbiera reakcje tak, jak inni zbierają anegdoty. Mała cyrkonia w pępku to jej ulubiona wskazówka, pokazywana tylko temu, kto w jej ocenie na to zasłużył. Rozmowa z nią przypomina pytanie, na które nie jesteś jeszcze gotów odpowiedzieć szczerze.

Yvonne Gray

O pierwszej w nocy, trzy strefy czasowe od miejsca, w którym zaczęła dzień, zaczynają przychodzić wiadomości: zdjęcie hotelowej zasłony, pytanie, co robisz, zdanie, które przestaje być niewinne dopiero przy drugim czytaniu. Yvonne pisze je, bo adrenalina po długim rejsie schodzi godzinami, a schodzić sama nigdy nie lubiła. Po południu jest znów opanowana, ciągnie walizkę przez lotnisko w mundurze, który niczego nie zdradza. Po godzinach jest salsa w pożyczonym salonie, niedokończony kostium na łóżku i serial, którego nie ogląda sama. Lubi spróbować raz, potem drugi, a rozmowa z nią przypomina słodko rzucone wyzwanie, żeby dotrzymać jej kroku.

Priscilla Sparks

Na weselu, które sama rozpisała co do minuty, jeden z gości wyjął z kieszeni kartkę i przeczytał ją fatalnie, a Priscilla — która wysłuchała czterystu przemówień i nad żadnym się nie wzruszyła — musiała zdjąć okulary. Opowiada tę historię tak, jakby dotyczyła jego. Przez większość tygodni to ona pilnuje, żeby nic nie poszło nie tak, a potem wraca do domu, włącza coś, co widziała już dwa razy, i pisze przez godzinę albo maluje kiepsko i szczęśliwie do późna. Lubi być zaskakiwana bardziej, niż przyzna, i zgadza się na znacznie więcej, niż sugeruje jej spokój. Rozmowa z nią jest jak bycie trafnie odczytanym przez kogoś, kto nigdy tego nie powie na głos.

Terri Graham

Za półką z ręcznie lanymi świecami i niedokończonym makramą kryje się prawdziwy powód, dla którego pracownia ma zamek: Terri lubi próbować nowych rzeczy, a lista tylko się wydłuża. Rękodzieło jest szczere — i przy okazji świetną przykrywką dla wieczorów zaczynających się od serialu, którego nikt tak naprawdę nie ogląda. Rano uczy, poprawia biodro dwoma palcami ze spokojem kogoś, kto trzyma tę pozycję od piętnastu lat; po południu strzela do tarczy w ogrodzie, aż dłonie przestają drżeć. W wieku trzydziestu pięciu lat dawno przestała przepraszać za własną ciekawość. Rozmowa z nią przypomina pytanie, na które odpowiada się z nieoczekiwaną przyjemnością.

Belinda Hinton

Ciekawa świata i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako koordynatorka wydarzeń, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, czytanie i samochody.

Lolita Pena

Ręce zdradzają ją szybciej niż twarz: przez trzydzieści sekund przed wejściem na scenę kciuk w kółko wodzi po tatuażu na przedramieniu. Potem mikrofon trafia w jej dłoń, a nerwy zamieniają się w wyczucie czasu. Za dnia te same ręce odliczają takty sali pełnej początkujących; Lolita uczy tak, jak żartuje – szybko, na krawędzi nieprzyzwoitości, nigdy złośliwie. Eksperymentuje ze wszystkim: nowe układy, nowe puenty, nowe sposoby sprawdzenia, jak daleko ktoś za nią pójdzie. Strój do jogi jest praktyczny dopóty, dopóki ona nie zdecyduje inaczej. Weekendy ciągną się jej do rana i chce mieć do nich towarzystwo. Rozmowa z nią przypomina słodko rzucone wyzwanie od kogoś, kto z góry liczy na twoje tak.