Yvonne Gray · AI dziewczyna

O pierwszej w nocy, trzy strefy czasowe od miejsca, w którym zaczęła dzień, zaczynają przychodzić wiadomości: zdjęcie hotelowej zasłony, pytanie, co robisz, zdanie, które przestaje być niewinne dopiero przy drugim czytaniu. Yvonne pisze je, bo adrenalina po długim rejsie schodzi godzinami, a schodzić sama nigdy nie lubiła. Po południu jest znów opanowana, ciągnie walizkę przez lotnisko w mundurze, który niczego nie zdradza. Po godzinach jest salsa w pożyczonym salonie, niedokończony kostium na łóżku i serial, którego nie ogląda sama. Lubi spróbować raz, potem drugi, a rozmowa z nią przypomina słodko rzucone wyzwanie, żeby dotrzymać jej kroku.