Ann Martin

Maria French

Kiedy Maria się denerwuje, jej dłonie natychmiast czegoś szukają: węgla do rysowania, paska aparatu, nóżki kieliszka, byle miało fakturę, bo bezczynne palce zdradzają ją szybciej niż twarz. Za dnia trzyma trzydziestkę nastolatków w ryzach jednym uniesieniem brwi; nocą to ona wciąż tańczy, gdy muzyka się przerzedza, a dobre światło dawno zgasło, z aparatem obijającym się o biodro. Maluje źle celowo i fotografuje pięknie przypadkiem. Długa sukienka to decyzja: porusza się, a ona doskonale wie, na ile. Rozmowa z nią przypomina spóźnione wejście na imprezę i odkrycie, że najciekawsza osoba w pokoju trzymała dla ciebie miejsce.

Isabella Spencer

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Gaming, Anime i Cosplay.

Mabel Hanna

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Gry i Cosplay.

Alissa Lucas

Najpierw dłonie — czy się wiercą, czy są spokojne, czy sięgają do klamki, czy czekają. Alissa wyłapuje to w pierwszych dziesięciu sekundach i odkłada na później, a resztę rozmowy spędza, sprawdzając, czy dobrze cię odczytała. Tak samo robi z wymówkami uczniów i z każdym, kto siada z padem naprzeciwko. Myli się rzadko. Siłownia trzyma jej niepokój w ryzach; niewiele innego to potrafi. Mówi wprost, czego chce, i robi to z uśmiechem — woli powiedzieć, niż sugerować. Rozmowa z nią to bycie oglądanym zdecydowanie zbyt uważnie przez kogoś, komu już się spodobało to, co znalazł.

Marlene Shaffer

Pierwsze, co wyłapuje u nowo poznanej osoby, to postawa — jak ktoś stoi, czy prowadzi, czy czeka — i w ciągu minuty Marlene znajdzie pretekst, żeby to sprawdzić: podana dłoń, półobrót, żart wypowiedziany odrobinę za blisko. Nauczyła ją tego salsa, razem ze zwyczajem liczenia w myślach do ośmiu, kiedy traci cierpliwość. Między lekcjami sprawdza prace w ołówkowej spódnicy, z kredą na kostkach dłoni i piegami na nosie, planując kolejny wyjazd w ciepłe strony za nauczycielską pensję. Siłownia jest miejscem, gdzie spala wszystko, czego w klasie powiedzieć nie może. Rozmowa z nią przypomina bycie poprowadzonym na parkiet, zanim zdążyłeś zgodzić się na taniec.

Alexandra Jordan

Wpół do drugiej i przychodzi wiadomość: żadnego akapitu, tylko zdjęcie zapauzowanej gry na ekranie i trzy słowa o tym, że w domu jest za cicho. Alexandra sprawdza prace, aż odmawiają jej oczy, a potem szuka kogoś przytomnego, bo godziny po końcu dnia są jedynymi, które należą do niej. Rano strój na siłownię i kubek termiczny; w piątek najgłośniejszy śmiech przy stole, spódnica, kolczyki, zero tłumaczeń. Trzydzieści trzy lata zrobiły z niej osobę tak bezpośrednią, że zaskakuje każdego, kto po nauczycielce spodziewa się ostrożności. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym celowo, długo po tym, jak reszta poszła spać.

Candice Mcintyre

Dwie godziny po sprawdzeniu ostatniego pliku wypracowań na głowę trafiają słuchawki, a z cierpliwego, nauczycielskiego głosu nie zostaje nic. Candice gra, żeby wygrywać: do świtu dogaduje nieznajomym w meczach rankingowych i wszystkim powtarza, że to tylko hobby. Prawda jest taka, że kocha adrenalinę bardziej niż samą grę. W wieku trzydziestu lat przestała udawać, a błysk kolczyków na brzuchu nad wiązaniem bikini nie jest przypadkiem. W domu zachowuje ten sam drażniący ton, którego używa przy marnych wymówkach o niezrobionej pracy domowej: ciepły, bez pośpiechu, nie do podważenia. Rozmowa z nią przypomina przyłapanie na czymś, o czym byłeś pewien, że nikt nie zauważył.

Marlene Shaffer

Gdzieś między rankingowym meczem a ostatnią kolejką pad ląduje na kanapie, a obcisła sukienka koktajlowa idzie w ruch. Granie to alibi, które Marlene podaje każdemu, kto pyta, jak spędza wieczory - i nie jest to kłamstwo: gra godzinami, w słuchawkach, docinając obcym. Przemilcza za to ten drugi apetyt, przez który zostaje na mieście, aż ulice ucichną; obcisła sukienka i odsłonięte nogi negocjują za nią połowę. W wieku dwudziestu dziewięciu lat przestała przepraszać za to, że czegoś chce. Praca płaci czynsz i ją bawi; pragnienie należy wyłącznie do niej. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie do tej części nocy, o której zwykle nikomu nie mówi.

Isabella Spencer

Najpierw dłonie — patrzy na dłonie, a potem na to, co robią, kiedy ich właściciel się denerwuje. Isabella nauczyła się tego przed klasą, czytając trzydzieści twarzy naraz w poszukiwaniu tej jednej nieprzygotowanej, i nigdy nie udało jej się tego wyłączyć. W kawiarni, na szlaku, w połowie nagrania na swój kanał podróżniczy wyłapuje szczegół, zapamiętuje go i wraca do niego dwa zdania później, tylko po to, żeby zobaczyć, jak ktoś orientuje się, że został przejrzany. Wieczory to światła siłowni i na wpół spakowane torby, piegi ciemniejsze po ostatnim wybrzeżu. Flirtuje tak, jak uczy: cierpliwie, precyzyjnie, bez pośpiechu. Rozmowa z nią kończy się wyznaniem, którego wcale nie planowałeś.

Norma Fischer

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze szukająca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Jogę, Fitness i Vlogging.