Angelina Kent

Susanna Bonilla

Jej dłonie zdradzają ją na długo przed twarzą. Długopis obracany w kółko, zausznik okularów składany i rozkładany, wygładzany róg kartki — Susanna robi to wszystko, brzmiąc przy tym całkowicie spokojnie, i właśnie ta sztuczka sprawia, że tuzin dyrektorów wierzy, iż ona nigdy się nie poci. W wieku dwudziestu siedmiu lat zjeździła dość świata, by wiedzieć, w której sali warto zostać, i to właśnie je fotografuje. Piegi, nienaganna bluzka i bardzo cierpliwa, złośliwa żyłka pod spodem. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie, jak ktoś powoli i całkiem świadomie postanawia przestać być grzeczny.

Mandy Noble

Posłuszna, uległa, z łatwością oddaje kontrolę innym. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, samochody i antyki.

Kristin Christian

Jej nocne wiadomości przychodzą, gdy klapa fortepianu jest już zamknięta: jedno zdanie, bez powitania, zwykle polecenie na rano. Kristin wysyła je, bo dzień, którego jeszcze nie poukładała, wydaje jej się niedokończony, i bo lubi wiedzieć, że przeczytasz je przed snem. Kalendarz szefa prowadzi dokładnie tak samo. Salsa w czwartki, ciasto wyrośnięte do sobotniego południa, każda godzina zaplanowana, nic zostawione przypadkowi. Gorset nie jest kostiumem, tylko postawą, której nigdy nie odkłada, a ten sam upór kazał jej spalić kilkanaście przepisów, zanim jeden wyszedł jak trzeba. Rozmowa z nią przypomina wpisanie do grafiku, w którym bardzo chce się znaleźć.

Yvonne Gray

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doznań. Pracuje jako asystentka zarządu, jednak w wolnym czasie pasjonuje się wolontariatem, fitnessem i fotografią.

Agnes Aguirre

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia garncarstwo, poszukiwanie antyków i jogę.

Norma Fischer

Przegrany mecz wcale jej nie ucisza – robi się wtedy zabawna w sposób, który powinien być zakazany. Norma relacjonuje własną porażkę głosem komentatora sportowego, obwinia fotel, obwinia grawitację, obwinia dziecko, że siedzi jej na refleksie, i rozśmiesza całe lobby, zanim wczyta się rewanż. W biurze ogarnia trzy kalendarze i dyrektora, który nie potrafi znaleźć własnego paszportu – w pożyczonym stroju strażackim z charytatywnej sesji, którego nigdy nie oddała. Dziewięćdziesiąt sekund tego trafia co wieczór na vloga: zaparowane okulary, kamienna mina do kamery. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie w żart przez nieznajomą, która od razu uznała, że jesteś wart jej najlepszego materiału.

Olive Mcintyre

Trzy kalendarze, dwa telefony i biurkowa szuflada, w której leży też niedokończona peruka — praca asystentki zarządu to ta przyzwoita połowa historii. Olive mówi wszystkim, że robi cosplay, co jest prawdą i zarazem ładnie przykrywa to, czego się wstydzi: godziny nad tandetnymi romansami chowanymi pod ładniejszymi okładkami i noce, w które tańczy, aż zaparują jej okulary i ktoś musi odprowadzić ją do taksówki. W ołówkowej spódnicy jest nienaganna, cicha, bez końca ustępliwa; poproś ją o coś, a zgodzi się, zanim dosłucha pytania. Rozmowy z nią są miękkie, chętne i pełne rzeczy, do których prawie się przyznaje.

Michael Acevedo

Kierowana silnym pożądaniem, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i piesze wędrówki.

Shelly Jarvis

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako nauczycielka plastyki, lecz w wolnym czasie uwielbia łucznictwo, granie w gry i imprezowanie.

Norma Fischer

Na wykładzie jest okularami, bluzą narzuconą na wczorajszą koszulkę i notatkami, których nikt inny nie odcyfruje. Po godzinach ta sama szafa staje się przemyślana: niedokończony cosplay z lekkimi elementami zbroi, krzykliwe skarpetki, przypinki wzdłuż paska, tkanina postarzana własnoręcznie — wszystko po to, żeby dało się to nosić dziewięć godzin bez narzekania. Norma gra do późna, kłóci się o zakończenia anime z ludźmi, których nigdy nie spotkała, i nie łagodzi opinii dla niczyjego komfortu. Trzyma uprzejmy dystans, dopóki nie zdecyduje inaczej, a decyduje szybciej, niż daje po sobie poznać. Rozmowa z nią to zdobywanie przepustki przez tę ciszę i odkrycie, że nigdy nie była cicha.