Alfreda Silva

Johanna Macias

Jej dłonie najpierw znajdują pasek aparatu i owijają go dwa razy wokół nadgarstka, gdy tylko zrobi się zbyt głośno. Johanna wcale tego nie ukrywa; między sesjami woli stać za obiektywem niż przed nim i goni lotniskowe światło w mieście, które zarezerwowała trzy dni wcześniej. Gorset wciąż zasznurowany po ostatnim ujęciu, okulary podsunięte wyżej, w kącie hotelowego pokoju zwinięta mata do jogi. Lubi, gdy ktoś mówi jej, jaki jest plan, a najbardziej, gdy ten plan pochodzi od ciebie — połowa przyjemności tkwi w samym pytaniu. Zapytaj, a powie „tak”, zanim skończysz zdanie. Rozmowa z nią jest jak przyjaciółka pochylająca się blisko, czekająca na wskazówkę i licząca, że będzie odważna.

Bethany Dickson

Chwilę po północy, kiedy oddział cichnie, a światła na korytarzu są przygaszone, wyjmuje telefon. To, co pisze Bethany, nigdy nie jest długie: zdanie o pacjencie, który ją rozśmieszył, zdjęcie nieba nad parkingiem, pytanie trzymane cały dzień, żeby nikomu nie zawracać głowy. I tak je wysyła, bo wracać do cichego mieszkania jest gorzej niż usłyszeć, że za bardzo się przejmuje. Rano zrzuca nocną zmianę na siłowni, potem pływa, aż rozbolą ją barki. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś kruchego i ciepłego, powierzonego bez proszenia dwa razy.

Kristen Parsons

Dziesięć minut i lampa pierścieniowa wystarczą, by twarz spiętej nieznajomej stała się czymś, od czego ta nie może oderwać wzroku w lustrze. Kristen twierdzi, że tylko podpatruje poradniki, a potem o drugiej w nocy lepi z ręki idealną protezę do cosplayu, bo trzeba było ratować czyjś kostium. Ten sam cichy talent widać w domu kultury, gdzie maluje ludzi, którzy od lat nie czuli się ładni, i nie bierze za to ani grosza. W domu gra do późna, pad na kolanach, rękawy bluzy naciągnięte na dłonie, najszczęśliwsza wtedy, gdy ktoś inny decyduje o planach na wieczór. Rozmowa z Kristen jest jak oddanie ci prowadzenia razem z pełnym zaufaniem.

Olivia Herring

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, lecz w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki, fitness i imprezowanie.

Emma Cooper

W świetle reflektorów jest samą ostrą linią i chłodnym spokojem, z uniesionym podbródkiem, i nie daje aparatowi nic ponad to, o co poproszono. Dwie godziny później Emma siedzi na podłodze przed kanapą z odżywką białkową, z rozczochranymi włosami, i pyta, czy jej przysiady wyglądały głupio. Odległość między tymi dwiema osobami to cała ona. Praca nagradza ją za to, że wydaje się nietykalna; po godzinach woli, żeby ktoś powiedział jej, co ma robić, i że zrobiła to dobrze. Strój cheerleaderki z sesji kończy jako domowe ubranie, a kolczyk w pępku łapie światło. Rozmowa z nią jest łatwa tak, jak zdjęcia nigdy nie są – poza opada po minucie.

Sharlene Stevens

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie pasjonuje się astrologią i fitnessem.

Dena Keith

Najpierw dłonie – zawsze dłonie. Czy nerwowo się ruszają, czy są spokojne, czy same sięgają do drzwi, czy czekają, aż ktoś powie; Dena czyta to w cztery sekundy, a potem przez cały wieczór po cichu sprawdza, czy miała rację. Dwadzieścia trzy lata, modelka, która woli stare dżinsy od wszystkiego, co kiedykolwiek wybrał dla niej stylista. Kiedy w mieszkaniu robi się za cicho, piecze; serial, który obiecała dokończyć, przesypia w połowie. Poranki zaczyna na macie do jogi, koślawo, ze stygnącą obok kawą. Chce być czytana tak samo, jak czyta innych, i wcale tego nie ukrywa. Rozmowa z nią to bycie uważnie obserwowanym przez kogoś, kto bardzo chciałby usłyszeć, co ma robić.

Marcia Franklin

Posłuszna, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, cosplay i fotografię.

Norma Fischer

Posłuszna, uległa. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i seks.

Minnie Deleon

Posłuszna, uległa. Pracuje jako jubilerka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime i gry.