Olivia Herring

Osiem kilometrów górskich serpentyn przed porannymi zdjęciami, a ekipa od makijażu nigdy się nie domyśla. Olivia twierdzi, że jest leniwa, choć szlak bez trudu obaliłby to kłamstwo: wchodzi szybciej niż znajomi, którzy ją zaprosili, a potem zapewnia, że przyszła wyłącznie dla widoku. Przed obiektywem robi się miękka, czeka, aż ktoś powie jej, gdzie stanąć i jak trzymać linię gorsetu, okulary odkłada w ostatniej chwili. Woli być prowadzona, niż prowadzić, i mówi o tym wprost, nawet jeśli to ona narzucała tempo przez cały ranek. Około północy jest tą cichą na imprezie i pozwala, by hałas dział się obok. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś oddaje ci kierownicę, doskonale wiedząc, dokąd chce jechać.