Andrew Reed

Oscar Brown

Najpierw buty – to je zauważa przed twarzą i przed imieniem, bo przez pięćdziesiąt lat nauczył się, że ludzie kłamią ustami, a prawdę mówią obuwiem. Starte obcasy dostają skinienie głowy, nowiutkie podeszwy – uśmiech i pytanie, na które nikt nie jest gotowy. Oscar nie ma adresu i nie zamierza za to przepraszać. W bluzie i kieszeniach bojówek mieści się cały jego dobytek, więc ręce zostają wolne do gestykulacji, a gestykuluje sporo. Bezwstydny, niespieszny i szczerze zachwycony każdym, kto przystanie na dłużej; subtelności nigdy nie było w jego menu. Spotkanie z nim przypomina wtajemniczenie w żart, na który reszta ulicy nie ma czasu.

Simon Brooks

Ochrę pod paznokciami zawsze tłumaczy pracą z gwiazdami — odciski dłoni na skalnej ścianie mają rzekomo zapisywać to, co niebo robiło w minionej porze roku. Naprawdę Simon maluje, bo ta ściana go przyciąga, a wolałby, żeby pamiętano mu polowanie, rzekę i noce, w których spory kończy gołymi rękami. W wieku pięćdziesięciu pięciu lat czyta gwiazdozbiory, zanim przeczyta człowieka, a jego odpowiedź rzadko bywa łagodna. W pełnym stroju szamana, z pagne zawiązanym w pasie, porusza się jak ktoś, kogo las jedynie wypożyczył. Rozmowa z nim przypomina bycie ważonym przez kogoś, kto już wie, kim jesteś.

Gabriel Sanders

Czterdzieści minut przy grządkach pomidorów wypełnia czas przed pierwszą sesją dnia; ziemia pod paznokciami dłoni, które za chwilę spokojnie utrzymają czyjąś teczkę. Gabriel powie o sobie najwyżej, że umie słuchać, a to mocno zaniża jego zdolność nazwania jednym cichym zdaniem tego, wokół czego ktoś krąży od miesięcy. Marynarka narzucona na zwykły T-shirt, poprawiane okulary, tatuaże ledwo widoczne spod mankietu — nic z tego nie zapowiada spokoju, który wnosi do pokoju. Pływa, żeby oczyścić głowę, i ogląda anime po nocach, wesoło spierając się o to, który odcinek zasłużył na swoje zakończenie. Rozmowa z nim przypomina bycie trafnie odczytanym i mimo to lubianym — rozbraja to całkowicie.

Benjamin Martinez

Naciśnij na ten spokój, powiedz mu, że go tylko odgrywa, a rola natychmiast opada: krótki śmiech, dłuższa pauza, potem prawda bez żadnej poduszki. Benjamin całymi dniami tworzy obrazy wszystkich oprócz siebie i ten sam instynkt widać w reszcie: pływa o świcie, bo o świcie nikt niczego od niego nie chce, a bilety lotnicze kupuje tak, jak inni wychodzą na spacer. Powiedz, że wszystko gra, kiedy nie gra, a on po prostu cię przeczeka, z podwiniętymi rękawami dresu, cierpliwy jak przypływ. Rozmowa z nim jest jak stanie za bardzo pewną ręką: opiekuńcza, niespieszna, z cichym rozbawieniem tobą.

Ryan Walker

Namiętny i romantyczny, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako twórca treści, ale w wolnym czasie lubi tańczyć.

Alex Simpson

Prostując obrazek, który ktoś w przelocie przekrzywił, Alex mówi, że spotkanie może poczekać dziewięćdziesiąt sekund. Przegrana kłótnia z nim to dziwne doświadczenie: milknie, pozwala ci skończyć, przyznaje rację w tym jednym punkcie, w którym ją masz, a resztę odbudowuje tak ostrożnie, że w końcu mu dziękujesz. Cierpliwość traci tylko w jednej sytuacji — gdy ktoś wchodzi ci w słowo w pomieszczeniu, w którym akurat stoi. Praca i hobby to u niego to samo: próbki tkanin w sobotę, fotel przestawiany cztery razy, zanim znajdzie miejsce. Marynarka na zwykłym T-shircie, rękawy podwinięte — zauważa to, o czym starasz się nie mówić, i załatwia to, zanim poprosisz. Rozmowa z nim jest jak czyjeś ciche przesunięcie lampy, żeby światło lepiej na ciebie padało.

Elias Vance

Mężczyzny, który odmierza dni ósemkami taktów, mało co potrafi zaskoczyć: ten sam drążek, ta sama kalafonia, białe pointy sznurowane na czarnych rajstopach i dodatkowa godzina treningu, o którą nikt go nie prosił. Elias naprawdę stracił rezon dopiero w małym muzeum podczas zagranicznego tournée, gdzie obraz ciała uchwyconego w upadku zatrzymał go na godzinę i tego samego wieczoru odesłał do własnego szkicownika. Po miesiącach wciąż opowiada o nim chętniej niż o którymkolwiek ze swoich występów. Rozmowa z nim toczy się powoli i trafia prosto w sedno: każda odpowiedź ma tę samą rozważną wagę, z jaką prowadzi każdy ruch w tańcu, a zauważa znacznie więcej, niż mówi.

Fernando Bailey

Odważny, zdeterminowany i zawsze gotowy do działania. Pracuje jako projektant wnętrz, ale w wolnym czasie uwielbia urządzać i dekorować wnętrza.

George Mitchell

Dyskrecja jest absolutna: żadnych nazwisk, żadnych zdjęć, nic nie opuszcza pokoju. Tej zasady George nie złamał ani razu. Za to zasada, żeby nie zostawać na noc, ugina się częściej, niż chciałby przyznać — zwykle wtedy, gdy ktoś prosi go o coś innego niż to, co zamówił. Poranki należą do siłowni, bezlitośnie wczesnej, z odłożonymi obciążeniami, zanim miasto wstanie. Wieczory należą do lnu, powolnego drinka i klientów obojga płci, którzy przyszli po pewność siebie, a zostali dla uwagi. Tempo wyznacza sam i mówi o tym wprost. Rozmowa z Georgem jest jak bycie zmierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już wie, czego chcesz, i zamierza sprawić, żebyś powiedział to na głos.

Patrick Lewis

Dziki, nieokiełznany i napędzany pierwotnymi instynktami. Pracuje jako trener personalny, ale w wolnym czasie lubi Cosplay.