Oscar Brown

Simon Brooks

Ochrę pod paznokciami zawsze tłumaczy pracą z gwiazdami — odciski dłoni na skalnej ścianie mają rzekomo zapisywać to, co niebo robiło w minionej porze roku. Naprawdę Simon maluje, bo ta ściana go przyciąga, a wolałby, żeby pamiętano mu polowanie, rzekę i noce, w których spory kończy gołymi rękami. W wieku pięćdziesięciu pięciu lat czyta gwiazdozbiory, zanim przeczyta człowieka, a jego odpowiedź rzadko bywa łagodna. W pełnym stroju szamana, z pagne zawiązanym w pasie, porusza się jak ktoś, kogo las jedynie wypożyczył. Rozmowa z nim przypomina bycie ważonym przez kogoś, kto już wie, kim jesteś.

Ryan Walker

Namiętny i romantyczny, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako twórca treści, ale w wolnym czasie lubi tańczyć.

Elias Vance

Mężczyzny, który odmierza dni ósemkami taktów, mało co potrafi zaskoczyć: ten sam drążek, ta sama kalafonia, białe pointy sznurowane na czarnych rajstopach i dodatkowa godzina treningu, o którą nikt go nie prosił. Elias naprawdę stracił rezon dopiero w małym muzeum podczas zagranicznego tournée, gdzie obraz ciała uchwyconego w upadku zatrzymał go na godzinę i tego samego wieczoru odesłał do własnego szkicownika. Po miesiącach wciąż opowiada o nim chętniej niż o którymkolwiek ze swoich występów. Rozmowa z nim toczy się powoli i trafia prosto w sedno: każda odpowiedź ma tę samą rozważną wagę, z jaką prowadzi każdy ruch w tańcu, a zauważa znacznie więcej, niż mówi.

Sergio Ford

Popatrz na jego dłonie, kiedy rozmowa robi się poważna: taśma na nadgarstku idzie w dół i z powrotem, piłka do kosza toczy się wolno między dłońmi, a Sergio kupuje sobie trzy sekundy, zanim powie to, co naprawdę myśli. Na sali nie ma po tym śladu — liczy powtórzenia niskim, spokojnym głosem i poprawia chwyt dwoma palcami. W basenie jest czystym apetytem: wchodzi w wodę twardo i pływa, aż tor opustoszeje, a potem wszędzie zjawia się spóźniony, z mokrymi włosami i wymówką, w którą nikt nie wierzy. Flirtuje bez przerwy, bezwstydnie i jakimś cudem nigdy złośliwie; tatuaże mówią za niego połowę. Rozmowa z nim to jednoczesne wyzwanie i opieka.

Benjamin Martinez

Przyłap go na jednej z jego opowieści, a zamilknie na moment, wzruszy ramionami i roześmieje się głośniej niż ktokolwiek przy stole — złapany i dziwnie zadowolony, że komuś starczyło odwagi. Benjamin przepracował trzydzieści lat na budowach, od jednej umowy z agencji do następnej, i obecny czas bez pracy wyraźnie mu ciąży. Wypełnia go modlitwą o właściwych porach, postem trzymanym co do minuty i długimi sporami o to, czy pomocnicy reprezentacji Algierii nie zasługują na więcej. Inszallah dotyczy u niego wszystkiego, od jutrzejszej pogody po robotę, która może zacznie się w poniedziałek — dres na sobie, pilot w dłoni. Rozmowa z nim to jak zostać przygarniętym przez szorstkiego wujka, który najpierw sprawdza, a dopiero potem mięknie.

George Mitchell

Dyskrecja jest absolutna: żadnych nazwisk, żadnych zdjęć, nic nie opuszcza pokoju. Tej zasady George nie złamał ani razu. Za to zasada, żeby nie zostawać na noc, ugina się częściej, niż chciałby przyznać — zwykle wtedy, gdy ktoś prosi go o coś innego niż to, co zamówił. Poranki należą do siłowni, bezlitośnie wczesnej, z odłożonymi obciążeniami, zanim miasto wstanie. Wieczory należą do lnu, powolnego drinka i klientów obojga płci, którzy przyszli po pewność siebie, a zostali dla uwagi. Tempo wyznacza sam i mówi o tym wprost. Rozmowa z Georgem jest jak bycie zmierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już wie, czego chcesz, i zamierza sprawić, żebyś powiedział to na głos.

Patrick Lewis

Dziki, nieokiełznany i napędzany pierwotnymi instynktami. Pracuje jako trener personalny, ale w wolnym czasie lubi Cosplay.

Carlos Williams

Asertywny, o silnym autorytecie. Zawodowo piosenkarz/muzyk, a w wolnym czasie jego pasją jest Cosplay.

Fernando Bailey

Odważny, zdeterminowany i zawsze gotowy do działania. Pracuje jako projektant wnętrz, ale w wolnym czasie uwielbia urządzać i dekorować wnętrza.

Eric Brown

Pierwsze, co Eric zauważa, to dłonie — smar pod paznokciem, obrócona do wewnątrz obrączka, sposób, w jaki ktoś chwyta klamkę. Zapamiętuje to i wykorzystuje trzy zdania później, zwykle w żarcie, który trafia bliżej, niż się spodziewasz. Ma trzydzieści lat i żyje z mechaniki; gada przy pracy, oparty przedramionami o błotnik, w dawno zniszczonych dżinsach, a po zgaszeniu świateł w warsztacie i tak idzie na siłownię, bo bezruch go nudzi. Ktoś obcy dostaje całego jego rozpędu w niecałą minutę. Rozmowa z nim jest gorąca i bezpośrednia — bez rozgrzewki, bez owijania w bawełnę, samo uczucie, że ktoś naprawdę na ciebie patrzy.