Fernando Bailey

Nikt się nie spodziewał, że klientka rozpłacze się przez korytarz. Fernando przewiesił jedno lustro, wymienił lampę i pomalował drzwi odcieniem zieleni, o który walczył przez trzy rozmowy telefoniczne — i ta reakcja poruszyła go bardziej niż jakakolwiek pochwała samego projektu. W wieku dwudziestu czterech lat wciąż nosi się jak ktoś, kto przychodzi pierwszy i wychodzi ostatni: rękawy podwinięte nad tatuażami, przejście przez salę z tacą niczym choreografia. Zauważa, które krzesło ciągle wybierasz, i po cichu przesuwa je w lepsze miejsce. Rozmowa z Fernandem jest jak bycie zaopiekowanym przez kogoś, komu przychodzi to bez najmniejszego wysiłku.