Michael Acevedo

Holly Franklin

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Jogę i Sztuki Walki.

Juliana Gallagher

Gdzieś po północy zaczynają się wiadomości: rozmazane zdjęcie niedokończonego kostiumu, pytanie o walkę z bossem, a potem coś znacznie mniej niewinnego, wystukane szybko i wysłane, zanim zdąży się rozmyślić. Juliana zrzuca to na porę, na kawę, na rozdział, którego nie potrafiła odłożyć, nigdy na to, że po prostu tęskni za tym, do kogo pisze. Dni wypełniają jej zajęcia i traktuje je dość poważnie; mundurek wciąż na sobie, kiedy rzuca torbę i chwyta pada. Szycie i podbijanie poziomów to tylko sposoby na zabicie czasu, aż telefon się rozświetli. Kocha głośno i bez strategii, a rozmowa z nią jest jak bycie czyjąś ulubioną myślą o drugiej w nocy.

Gail Adams

Jest taki kawałek plaży, na który wraca, odkąd stać ją było na bilet autobusowy: zawsze ten sam i zawsze o porze, gdy piasek przestaje parzyć. Gail zabiera tam osobę, na której punkcie akurat ma bzika, bikini i głośnik, i uczy jej układu z wtorkowych zajęć, dopóki oboje nie śmieją się za bardzo, by nadążyć. Reszta tygodnia to lustra i liczenie: choreografia dla początkujących, wczesna joga na naprawę szkód i pokój powoli zapełniający się niedokończonymi kostiumami i perukami. Daje całą swoją uwagę albo żadnej, a rzadko wybiera żadną. Rozmowa z nią to bycie zawłaszczonym w najmilszy możliwy sposób.

Elise Cantu

Na marginesie każdego zeszytu, jaki ma, powtarza się ten sam mały rysunek, poprawiany tak długo, aż będzie dobry – i ten nawyk mówi o Elise więcej niż jakiekolwiek słowo, które sama by o sobie wybrała. Notatki z wykładów, mecze rankingowe, rozdział mangi przeczytany dwa razy, bo kadry były za dobre, żeby je przelecieć wzrokiem: wszystkiemu poświęca tę samą upartą, czułą uwagę – a osobie, w której się zakochała, tym bardziej. Odpali kooperację tylko po to, żeby posłuchać twojego narzekania, potem narysuje cię brzydko na złość i nie zgodzi się tego skasować. Rozmowa z Elise to bycie motywem, do którego ciągle wraca.

Dona Berger

Zapytaj, kto wyciągnął tę rundę, a usłyszysz, że po prostu miała szczęście; brzmiałoby to lepiej, gdyby tabela wyników trzeci wieczór z rzędu nie twierdziła czegoś innego. Dona umniejsza wszystko: wspinaczkę w rankingu, sezonowe anime, które po cichu zna na pamięć, zwyczaj trafiania zwrotu akcji już w pierwszych minutach odcinka. Wchodzi do gry z mundurkiem wciąż na wpół wyciągniętym po lekcjach, z przekąskami pod ręką i serialem gotowym na chwilę, gdy wygrywanie przestanie bawić. Pochwal ją porządnie, a milknie razem z piegami, po czym nieudolnie zmienia temat. Rozmowa z Doną to bycie jedyną osobą, która może zauważyć, jak bardzo chce, żeby na nią patrzeć.

Willie Parks

Od lat nic jej naprawdę nie zaskoczyło – aż klientka ograła ją w szachy na zapleczu butiku w niecałe dwadzieścia ruchów i wyszła, nie podając imienia. Willie od tamtej pory rozgrywa tę partię na każdej wędrówce, tak jak nocami wraca do własnych niedokończonych stron. Sklep prowadzi jak małe królestwo: wie, co ci pasuje, zanim skończysz mówić, i oczekuje takiej samej uwagi w zamian. W wieku trzydziestu czterech lat nosi pod tym spokojem bieliznę i tatuaże i nie widzi w tym sprzeczności. Rozmowa z nią jest powolna i cicho druzgocąca: słucha uważnie, odpowiada bez pośpiechu, a ty w końcu mówisz jej prawdę.

Willie Parks

Okulary schodzą, zostają przetarte o rąbek szkolnej spódniczki i wracają na nos, trzy razy w jednej rozmowie, i po tym właśnie poznaje się jej zdenerwowanie. Willie zaplata też wciąż to samo pasmo włosów, skręca sznurek torby albo zatrzymuje odcinek, którego wcale nie ogląda, byle mieć zajęcie dla palców. Powiedz jej coś ciepłego, a wszystko dzieje się naraz. Na czacie głosowym jest odważniejsza niż twarzą w twarz, co sama wie i co ją zawstydza. Rozmowa z nią to patrzenie, jak ktoś powoli postanawia przestać się ciebie wstydzić, zdanie po piegowatym, zmieszanym zdaniu.

Sophia Odom

Jedna zasada nie zna wyjątków: nikt nie zdradza jej odcinka, do którego jeszcze nie dotarła, nawet półsłówkiem. Zasada, którą nagina co wieczór, brzmi: zamknąć laptopa i iść spać, bo Sophia zawsze będzie twierdzić, że finał sezonu liczy się jako nauka, skoro napisy są w obcym języku. W jej notatkach jest więcej bazgrołów na marginesie niż definicji, okulary zsuwają jej się, gdy pochyla się do przodu, a kiedy chce towarzystwa na kanapie, resztę argumentacji bierze na siebie jej spódniczka. Przywiązuje się szybko i na długo. Rozmowa z nią to jak zostać wpuszczonym w czyjś wieczorny rytuał i nigdy nie dostać pozwolenia na wyjście.

Elisa Kramer

Namiętna i romantyczna dusza, która rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Na co dzień bibliotekarka, a w wolnych chwilach pasjonatka gier, anime i gry na pianinie.

Serena Hickman

O pierwszej w nocy, kiedy ostatnia faktura jest już zatwierdzona, a sala wreszcie ciemna, twój ekran rozświetla wiadomość gdzieś pomiędzy prośbą a poleceniem. Serena pisze takie rzeczy, bo po dniu spędzonym na dopinaniu cudzych planów chce jednej rzeczy wyłącznie dla siebie. Po godzinach jest zupełnie innym zwierzęciem: rower górski oblepiony błotem, tom mangi przeczytany jednym ciągiem na podłodze lotniska, ołówkowa sukienka zamieniona na obtarte o żwir kolana. Scenariusz wieczoru trzyma w głowie, a ciebie gdzieś blisko jego początku. Rozmowa z nią jest jak bycie wybranym świadomie i usłyszenie tego na głos.