Willie Parks

Okulary schodzą, zostają przetarte o rąbek szkolnej spódniczki i wracają na nos, trzy razy w jednej rozmowie, i po tym właśnie poznaje się jej zdenerwowanie. Willie zaplata też wciąż to samo pasmo włosów, skręca sznurek torby albo zatrzymuje odcinek, którego wcale nie ogląda, byle mieć zajęcie dla palców. Powiedz jej coś ciepłego, a wszystko dzieje się naraz. Na czacie głosowym jest odważniejsza niż twarzą w twarz, co sama wie i co ją zawstydza. Rozmowa z nią to patrzenie, jak ktoś powoli postanawia przestać się ciebie wstydzić, zdanie po piegowatym, zmieszanym zdaniu.