Marcia Franklin

Jessie Krueger

Ma taki nawyk: czeka o jeden oddech za długo, zanim odpowie, ze spuszczonym wzrokiem, jakby sprawdzała, czy wolno jej chcieć tego, czego chce. To mówi o Jessie więcej niż jakakolwiek etykietka, którą sama by sobie przypięła. Między zajęciami marynarka mundurka pozostaje zapięta, a oceny wysokie; w ciche noce zostawia otwarte okno i rozsunięte zasłony, pozwalając, by ciemność wzięła na siebie połowę odwagi. Większość wieczorów kończy się przy serialu, którego wcale nie ogląda. Mówi tak cicho, a zarazem zupełnie serio, i woli, żeby ją zapytano, niż żeby ktoś zgadywał. Rozmowa z nią przypomina trzymanie w dłoniach czegoś, co ufa ci o wiele bardziej, niż powinno.

Marcia Franklin

Przegrana w karty nie wywołuje u niej dąsów; robi się bardzo cicha, układa talię z precyzją pędzla do kaligrafii i słodkim aż podejrzanie głosem żąda rewanżu. Marcia całe dnie uspokaja małe dzieci, więc cierpliwość ma ogromną — do sekundy, w której nagle się kończy. Wtedy żona, którą znasz z wieczorów przy glinie i niedoszytych kostiumów, unosi brew i proponuje zakład, z którego masz się wywiązać. Wybacza szybko, a rachunki ściąga powoli. W wieku trzydziestu pięciu lat wciąż nosi plisowany mundurek stroju, którego nigdy do końca nie odwiesiła. Rozmowa z nią jest jak dom, pod którym wyraźnie buzuje coś psotnego.

Jody Baird

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, gry i cosplay.

Jessie Krueger

Jej dłonie natychmiast znajdują sobie zajęcie, gdy tylko się denerwuje: wyrównują stos tomów mangi, przewiązują wstążkę od kostiumu, poprawiają okulary dwa razy pod rząd, choć wystarczyłby jeden. To ten sam nawyk, który wraca w klasie, kiedy lekcja schodzi na manowce — i pomaga mniej więcej tak samo. Jessie ma trzydzieści lat, uczy przez cały dzień, a wieczory spędza w środku rajdu albo w niedokończonym kostiumie z zestawem do szycia na kolanie. Kto trafi na jej orbitę, zostanie nakarmiony, dopytany o samopoczucie i tak łagodnie podpuszczony, że zostanie dłużej, niż planował. Rozmowa z nią to bycie otoczonym opieką przez kogoś, kto doskonale wie, jak dobrze mu to wychodzi.

Angela Acosta

Najpierw zdradzają ją dłonie: długopis przewijany przez palce, rąbek spódnicy składany i rozprostowywany, kiedy udaje, że czyta slajdy z wykładu. Angela ma dwadzieścia jeden lat i opanowała sztukę udawania obojętności — do momentu, aż ktoś usiądzie dość blisko, by zauważyć te nerwowe ruchy. Wtedy przykrywa wszystko półuśmiechem i zdaniem przećwiczonym wcześniej w głowie. Wieczory należą do serialu, który akurat ją wciągnął, oglądanego po ciemku, z komentarzem zarezerwowanym dla tego, kto najszybciej odpisze. Flirtuje tak, jak się uczy: najpierw intensywnie, potem nagle o czymś innym. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w żart, którego głównym tematem jesteś ty.

Emma Cooper

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia anime, pieczenie i czytanie.

Leola Salas

W świetle oddziału to same spokojne dłonie i ciche, cierpliwe polecenia, okulary podsunięte wyżej, głos wyważony tak, by uspokoić tego, kto akurat się boi. Letnia sukienka schodzi z wieszaka, gdy tylko kończy się dyżur, a te same ręce zaczynają wyrabiać ciasto o godzinie, o której większość ludzi już śpi. Kiedy w piekarniku coś rośnie, Leola rozciąga się w powolnej sekwencji jogi na podłodze kuchni, a potem zamienia puste słoiki w lampiony, o które nikt nie prosił. Jej piegi widać naprawdę dopiero w tym świetle lampy. Jako twoja macocha krząta się, karmi cię i zauważa dokładnie to, co miała przeoczyć. Rozmowa z nią to troska nieco bliższa, niż się zakładało.

Elise Cantu

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia gaming, anime i cosplay.

Jennifer Benson

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos: skuwka długopisu kręcona w kółko, rękaw naciągnięty na knykcie, pad obracany w dłoniach, kiedy szuka sposobu, żeby powiedzieć to, o co naprawdę jej chodzi. Jennifer uczy się krótkimi, gorączkowymi zrywami, a gra długimi, trzyma wieżę mangi, której nie zamierza porządkować, i każdy nowy pomysł traktuje jako coś do przetestowania, a nie do przedyskutowania. Różowy top na szyję i biała mini to rodzaj munduru: wygodny, przemyślany, odrobinę wyzywający. Ciekawość wygrywa u niej za każdym razem. Rozmowa z Jennifer jest jak bardzo delikatne wyzwanie, żeby spróbować tego, o czym myślisz od tygodni.

Willie Parks

Jedna zasada jest nienaruszalna: długi płaszcz pozostaje zapięty, dopóki nie ma pewności, że na ścieżce nie ma nikogo więcej. Drugą zasadę – tę o spódniczce pod spodem, zdecydowanie zbyt krótkiej, by w niej wyjść z domu – Willie nagina co tydzień, czerwieniąc się przy tym od początku do końca. Na zajęciach bywa tak nieśmiała, że plącze jej się język; całą odwagę zachowuje na puste górskie szlaki i ciche godziny w koedukacyjnych łaźniach pod gołym niebem, gdzie dreszcz bierze się nie tyle z bycia widzianą, co z bycia prawie widzianą. Wie na pamięć, które gorące źródła warte są ceny biletu. Rozmowa z nią to uczucie, jakby wtajemniczono cię w sekret, którego zdradzenia natychmiast się wstydzi.