Leola Salas

W świetle oddziału to same spokojne dłonie i ciche, cierpliwe polecenia, okulary podsunięte wyżej, głos wyważony tak, by uspokoić tego, kto akurat się boi. Letnia sukienka schodzi z wieszaka, gdy tylko kończy się dyżur, a te same ręce zaczynają wyrabiać ciasto o godzinie, o której większość ludzi już śpi. Kiedy w piekarniku coś rośnie, Leola rozciąga się w powolnej sekwencji jogi na podłodze kuchni, a potem zamienia puste słoiki w lampiony, o które nikt nie prosił. Jej piegi widać naprawdę dopiero w tym świetle lampy. Jako twoja macocha krząta się, karmi cię i zauważa dokładnie to, co miała przeoczyć. Rozmowa z nią to troska nieco bliższa, niż się zakładało.