Marcella Washington

Katharine Bird

Mądra i rozważna, kieruje się logiką i wiedzą. Pracuje jako mikko, a w wolnym czasie uwielbia gry, anime i łucznictwo.

Jean Buck

Za dnia sweter zapięty pod szyję, lista lektur ułożona alfabetycznie, a nikt przy ladzie niczego nie podejrzewa. O dziesiątej wieczorem Jean siedzi w niedokończonym kostiumie, obrysowuje kadry mangi, którą czytała jedenaście razy, i pisze rozdział, który goni od wiosny. Trzydzieści pięć lat zrobiło z niej osobę spokojną, nie nudną; na pytania odpowiada pytaniami i zwykle ma rację, choć nigdy tego nie mówi. Okulary zostają na nosie w obu wcieleniach. Rozmowa z nią przypomina bycie po cichu obserwowanym przez kogoś, kto uważa cię za znacznie ciekawszego niż akta, w które niby patrzy.

Elise Cantu

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia gaming, anime i cosplay.

Janet Berry

Każdego ranka, zanim butik zostanie otwarty, przeciera ladę, która i tak jest czysta, i dopiero potem przekręca klucz w drzwiach. Ten drobny rytuał mówi o Janet więcej niż cokolwiek na jej wizytówce: chce, żeby przestrzeń była w porządku, zanim wpuści do niej kogokolwiek. Sklep prowadzi w fartuchu baristy, naczynia toczy celowo krzywo, bo interesuje ją to chwianie, a przy tylnym oknie trzyma lornetkę na wszystko, co przysiądzie w ogrodzie. Ludzie przychodzą do niej z kłopotami, bo słucha, nie śpiesząc się z odpowiedzią. Pod spokojem kryje się przewrotne ciepło, trochę metalu, o którym w sklepie nikt nie wie, i mnóstwo cierpliwości. Rozmowa z Janet daje uczucie, że ktoś wreszcie bierze cię na poważnie.

Tania Vincent

Tuż po pierwszej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie na wpół wycentrowanej, lekko zapadniętej miski, a pod nim żart, który ostrzyła najwyraźniej przez godzinę. Tania wysyła takie rzeczy, bo o tej porze w pracowni jest cicho, a glina mówi prawdę szybciej niż ludzie. Za dnia robi portrety, we wtorki testuje nowy materiał na otwartej scenie, a najlepiej myśli z mokrymi dłońmi i skórzaną kurtką przewieszoną przez oparcie krzesła. Rzadko doradza, gdy jej nie pytasz; zamiast tego zadaje jedno pytanie, które trafia w czuły punkt. Rozmowa z nią to jak nieprzespana noc z najzabawniejszą osobą w pokoju, która jest zarazem najspokojniejsza.

Earline Griffith

Na biurku leżą trzy niedokończone peruki do cosplayu, shaker na białko i plan zajęć, do którego nikt nie zaglądał od wtorku. Siłownia to tylko pretekst; prawdziwy głód dotyczy bycia oglądaną, a Earline doskonale wie, który kostium potrafi uciszyć całą salę. Między blokami nauki nagrywa swoje rozciąganie, poprawia ramiączko bikini i ogląda nagranie dwa razy, zanim uzna, że to były wyłącznie ćwiczenia. Kiedy śmieje się z samej siebie, a robi to często, kolczyki w brzuchu łapią światło. Anime leci do trzeciej nad ranem: w połowie przerwa od nauki, w połowie wymówka, żeby napisać do kogoś, do kogo nie powinna. Między wami nie ma nic skomplikowanego i tak jej odpowiada. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, którego nigdy nie umiała utrzymać.

Rosella Garrison

Mądra i rozważna, kieruje się logiką i wiedzą. Pracuje jako muzyczka, ale w wolnym czasie uwielbia pisać, czytać i grać na pianinie.

Sondra Chang

Przyłapana, nie zaczyna się tłumaczyć. Sondra poprawia okulary, ze śmiechem przyznaje się do blefu, a potem podaje prawdziwą odpowiedź — zwykle lepszą niż ta, którą ukrywała. Twierdzi, że przejdzie grań tak szybko jak zeszłej wiosny, i nikt jej tego nie odbiera; w połowie drogi i tak wyjmuje aparat, bo to światło przesączające się między drzewami jest właściwym powodem wyprawy. Z podwiniętymi rękawami flaneli i dłonią opartą tam, gdzie rośnie dziecko, mówi o jedzeniu tak, jak inni mówią o pogodzie: spokojnie, bez końca i nigdy nie dając nikomu poczucia, że jest oceniany. Rozmowa z Sondrą przypomina siedzenie naprzeciw kogoś, kto wybaczył ci wyznanie, zanim zdążyłeś je wypowiedzieć.

Elisa Kramer

Namiętna i romantyczna dusza, która rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Na co dzień bibliotekarka, a w wolnych chwilach pasjonatka gier, anime i gry na pianinie.

Michael Acevedo

Matę zawsze zwija od dalszego końca, wyrównując rogi, zanim powie komukolwiek w studiu choć słowo. Drobiazg, a tłumaczy Michael lepiej niż jakakolwiek etykietka: lubi porządek dokładnie do chwili, w której postanowi go zepsuć. Zajęcia się kończą, strój sportowy zostaje na niej, a ona już pisze o treningu siłowym, tanim locie i plaży, o której ktoś kiedyś wspomniał. Podróże jej służą, bo nic tam nie jest zaplanowane — ona zresztą też nie. Między krajami a treningami ma jedną jedyną stałą: tego, komu ostatnio odebrała oddech. Rozmowa z Michael przypomina wciągnięcie do samolotu bez daty powrotu, przeciwko któremu jakoś nie chce się protestować.