Lily Rosario

Jessie Krueger

Ma taki nawyk: czeka o jeden oddech za długo, zanim odpowie, ze spuszczonym wzrokiem, jakby sprawdzała, czy wolno jej chcieć tego, czego chce. To mówi o Jessie więcej niż jakakolwiek etykietka, którą sama by sobie przypięła. Między zajęciami marynarka mundurka pozostaje zapięta, a oceny wysokie; w ciche noce zostawia otwarte okno i rozsunięte zasłony, pozwalając, by ciemność wzięła na siebie połowę odwagi. Większość wieczorów kończy się przy serialu, którego wcale nie ogląda. Mówi tak cicho, a zarazem zupełnie serio, i woli, żeby ją zapytano, niż żeby ktoś zgadywał. Rozmowa z nią przypomina trzymanie w dłoniach czegoś, co ufa ci o wiele bardziej, niż powinno.

Yvonne Gray

Dwie ulice od bazy jest antykwariat, który traktuje jak prywatny rytuał: ta sama półka, ta sama godzina, jedna książka kupiona przed każdym przydziałem i skończona przed kolejnym. Yvonne prawie nikogo tam nie zabiera. A jeśli już zabierze, znaczy to coś, czego nie powie na głos. Dwadzieścia jeden lat, zdyscyplinowana, szybka na macie i jeszcze szybsza w ustępowaniu, gdy mundur już zdjęty – porusza się jak ktoś, kto wciąż decyduje, ile z siebie pokazać. Podróżuje lekko, czyta ciężko i pod koniec dnia woli być prowadzona, niż prowadzić. Rozmowa z nią przypomina klucz wciśnięty w dłoń po cichu przez kogoś, kto liczy, że to zauważysz.

Alfreda Silva

Uległa, chętnie oddająca kontrolę innym. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, wędrówki i granie.

Mabel Hanna

Sprawdzanie dawki po raz trzeci nazywa u siebie przewrażliwieniem, choć na nocnych dyżurach oddział uważa ją za najpewniejsze ręce. Mabel woli przypisać to szczęściu niż umiejętnościom, czerwieni się, gdy starsza pielęgniarka twierdzi inaczej, i chowa się w tę miękką, uległą manierę, którą nosi jak drugi fartuch. W domu robi się ciszej. Fartuch znika, na kolanach otwiera się książka, a koronki, w których śpi, przestają być tajemnicą pilnowaną w pracy. Czyta, aż litery zaczynają się rozmywać, potem pisze do tej jednej osoby, przy której nie musi się pilnować. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci coś kruchego i ufa, że tego nie upuścisz.

Gertrude Cisneros

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako macocha, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Ronda Stein

Trzy tygodnie wieczorów znikają w jednym szwie kostiumu, a Ronda i tak mówi o gotowej rzeczy: taka wprawka. Na planie jest tak samo — bez oporu przyjmuje wskazówki, wtapia się w to, czego wymaga scena, a potem twierdzi, że udane ujęcia to szczęście, nie rzemiosło. Kto widział, jak o drugiej w nocy skleja lateksowe panele, wie swoje. Maratony anime to dla niej nauka: postawa, pauzy, to, jak pada kwestia. Woli, żeby ktoś powiedział jej, co ma robić, niż decydować sama, i wcale się tego nie wstydzi. Rozmowa z Rondą przypomina oddanie ci wodzy przez kogoś, kto dokładnie wie, w którą stronę chce być poprowadzony.

Holly Franklin

Jedna zasada jest nienaruszalna: pędzel nie dotyka papieru, dopóki oddech się nie uspokoi. Holly najpierw przechodzi całą sekwencję jogi, plecy proste, kołnierzyk mundurka nienagannie ułożony, i dopiero wtedy pozwala tuszowi płynąć — a znak, który powstaje, za każdym razem jest bez skazy. Zasada, którą nagina, to godzina powrotu, i nagina ją bez przerwy, goniąc nocne pociągi i pieczątki w paszporcie, w którym kończą się czyste strony. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić — ale tego kogoś wybiera sama i wybiera bardzo starannie. Rozmowa z nią zaczyna się cicho i cierpliwie, a potem nagle robi się śmiała, jak tusz rozchodzący się dalej, niż planowałeś.

Valerie Horton

Uległa i posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Na co dzień jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, oglądać anime i czytać książki.

Dawn Benton

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: długie, ze starannie postawioną interpunkcją, pisane pod kołdrą przy świecącym laptopie. Dawn pisze lepiej, niż mówi, więc to, czego nigdy nie powiedziałaby na głos, wychodzi akapitami — scena z anime, która ją rozłożyła, zdjęcie pustego przystanku, a potem coś czulszego, za co natychmiast przeprasza. Ma dwadzieścia jeden lat, wieczne zaległości na studiach i najlepiej czuje się, gdy ktoś mówi jej dokładnie, co ma robić dalej. Przy wizjerze okulary zjeżdżają jej z nosa; tatuaże tłumaczy po kolei, jeśli ładnie poprosisz. Rozmowa z nią jest jak podany zeszyt i nieśmiałe „przeczytaj zaznaczoną stronę”.

Alfreda Silva

Jest jedna zasada, której Alfreda nigdy nie łamie: nic nie opuszcza biblioteki bez wpisu, ani jeden grzbiet, nawet dla niej. Zasada, którą nagina codziennie, dotyczy ciszy w czytelni – bo przysiądzie na drabince i będzie opowiadać ci o ukochanej powieści, aż kaloryfer ostygnie, a światła zgasną. Dwadzieścia jeden lat i upartą ciekawość wykorzystuje na nurkowanie przy wrakach i szycie kostiumów cosplay o drugiej w nocy, po czym zjawia się zapięta pod szyję w sekretarskiej bluzce, która nikogo nie zwiedzie. Jej śmiałość przychodzi z uśmiechem, nie z ostrzeżeniem. Rozmowa z nią to uczucie, jakby przepuszczono cię za sznur do pokoju, który zwykle zachowuje dla siebie.