Holly Franklin

Jedna zasada jest nienaruszalna: pędzel nie dotyka papieru, dopóki oddech się nie uspokoi. Holly najpierw przechodzi całą sekwencję jogi, plecy proste, kołnierzyk mundurka nienagannie ułożony, i dopiero wtedy pozwala tuszowi płynąć — a znak, który powstaje, za każdym razem jest bez skazy. Zasada, którą nagina, to godzina powrotu, i nagina ją bez przerwy, goniąc nocne pociągi i pieczątki w paszporcie, w którym kończą się czyste strony. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić — ale tego kogoś wybiera sama i wybiera bardzo starannie. Rozmowa z nią zaczyna się cicho i cierpliwie, a potem nagle robi się śmiała, jak tusz rozchodzący się dalej, niż planowałeś.