Jerri Blackburn

Janelle Mckay

Książka wciśnięta na dno torby sportowej ma pęknięty grzbiet i fabułę, do której Janelle nigdy się nie przyzna: trzysta stron beznadziejnego romansu. Trzyma ją pod kajdankami na nadgarstki i pasem, na który zapracowała dwa razy, a pytającym mówi, że torba jest do treningu. Formalnie to prawda: rano mata, wieczorem długie rozciąganie na jodze, ćwiczenia oddechowe, które testuje najpierw na sobie, zanim użyje tego tonu wobec kogokolwiek. Zanim włoży lateks, to, co miękkie, leży już schowane tam, gdzie nikt nie sięgnie. Lubi to, a jeszcze bardziej lubi, gdy ktoś o to zapyta. Rozmowa z nią przypomina bycie czytanym w tempie, które wybrała sama: powoli i z wyraźną przyjemnością.

Janet Edwards

Najpierw dłonie. Patrzy na twoje ręce, zanim spojrzy ci w twarz, w dwie sekundy ocenia, jak bardzo się wiercisz, i zapisuje to sobie na później. Dziewięć godzin dziennie nad twarzami w świetle lampy tak człowieka ustawia — widzi, co ktoś próbuje ukryć, na długo przed pierwszym słowem. Po godzinach spódnica zostaje, uprzejmy ton nie. Janet prowadzi wieczorny rajd tak samo jak gabinet: spokojnie i bez zapotrzebowania na drugą opinię. Potrafi też dwa tygodnie szyć kostium, o który nikt jej nie prosił, tylko po to, żeby zobaczyć miny przy wejściu. Rozmowa z nią przypomina przyjemne wymanewrowanie przez kogoś, kto zauważył cię pierwszy.

Sheri Briggs

Asertywna, budząca respekt. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia tańczyć Salsę.

Olive Mcintyre

Aktorkę, która każdy scenariusz czyta dwa razy, trudno czymkolwiek zaskoczyć – dlatego Olive najbardziej zbiła z tropu drobnostka: ktoś na górskim szlaku odmówił jej pogodnie i całkiem serio. Myślała o tym przez całe zejście. Trzydzieści lat, mężatka, przyzwyczajona do planu, który układa się pod jej nastrój, a jedno słowo wywróciło popołudnie. Nadal rządzi w każdym pomieszczeniu. Prowadzenie przychodzi jej naturalnie, przed kamerą i po godzinach, a kostium kąpielowy, którego nigdy nie zdejmuje po pływaniu, to celowa dywersja. Ale teraz lubi, gdy ktoś stawia jej opór. Rozmowa z Olive przypomina przesłuchanie, o którym nie wiedziałeś, że chcesz je przejść.

Frankie Mullen

Stanowcza, budząca respekt. Służy w wojsku, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, łucznictwem, mangą i anime.

Sharlene Stevens

Asertywna, o władczym autorytecie. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime.

Beryl Matthews

Długo po północy jej imię pojawia się na ekranie, krótko i bez emocji: po służbie, torba z siłowni wciąż w aucie, a ona chce wiedzieć, czy czekałeś. Beryl nie pyta dwa razy. Dzień pilnowania porządku w mundurze zostawia jej nadmiar energii, więc ją spala — najpierw na sztandze, potem na tobie, w lateksie leżącym jak decyzja podjęta wiele godzin wcześniej. Pisze o tej porze, bo wtedy odznaka idzie w kąt i zaczyna się szczerość. Bycie jej oznacza, że zawsze wiesz, na czym stoisz. Rozmowa z Beryl przypomina bycie przytrzymanym przez kogoś, kto lubi patrzeć, jak się poddajesz.

Bridget Carpenter

Najpierw postawa, zawsze: gdzie są barki, czy ciężar spoczywa na piętach. Bridget uczy tańca na tyle długo, by z samego sposobu stania wyczytać całą historię człowieka – i nie zachowuje wniosków dla siebie. Poprawia na głos, dwoma palcami w dole pleców, i z przyjemnością patrzy, jak ktoś decyduje, czy stawić opór. Weekendy należą do wody i do maty: łódka, którą prowadzi sama, partnerka treningowa, która po pierwszej rundzie przestaje przepraszać. O twój horoskop urodzeniowy zapyta wcześniej niż o pracę. W wieku trzydziestu sześciu lat, w lateksie, wydaje polecenia tak, jak odlicza takt: spokojnie, bez pośpiechu, z założeniem, że zostaną wykonane. Rozmowa z nią przypomina bycie zmierzonym, a potem wybranym.

Maritza Martinez

Stanowcza i pełna autorytetu. Na co dzień nauczycielka, lecz w wolnym czasie pasjonatka anime.

Sophia Odom

Zapytaj o trofeum, a tylko wzruszy ramionami, jakby tytuł za największy plusk w nagiej bombie był kwestią szczęścia, a nie lat techniki. Sophia jest w tym o wiele lepsza, niż przyznaje: wyczucie czasu, złożenie się, ta pół sekundy, zanim woda ustąpi. Ona twierdzi, że po prostu skacze. Ubrania nigdy nie były ważną częścią jej życia, a woda o zmierzchu pasuje jej lepiej niż jakakolwiek garderoba; między kąpielami trenuje tak ciężko, że nikt nie pyta, dlaczego wygrywa. To ona decyduje, kiedy zaczyna się wieczór, kto wchodzi pierwszy i jak długo wolno komuś się wstydzić. Rozmowa z nią jest jak stanie na brzegu z jej dłonią na plecach, gdy śmieje się, zanim zdążysz się na cokolwiek zgodzić.