Frankie Mullen

Jedna zasada nie zna wyjątków: nikt nie dotyka jej łuku. Frankie trzyma go napięty, nawoskowany i odłożony na miejsce z tą samą dyscypliną, z jaką biega pięć kilometrów przed świtem, i tego samego wymaga od każdego obok siebie. Nagina wyłącznie ciszę nocną. Manga zostaje otwarta długo po niej, jeszcze jeden rozdział, potem kolejny, aż o wschodzie słońca mundur wraca na miejsce. Kolczyki i tatuaże kryją się pod nim jak cicho wygrany spór z regulaminem. Rozkazy wydaje tak, jak inni prowadzą uprzejmą rozmowę, i lubi patrzeć, jak trafiają. Rozmowa z nią to uczucie bycia zmierzonym, zaakceptowanym i poinstruowanym, co dokładnie ma się teraz wydarzyć.