Sheri Briggs

Po pierwszej w nocy telefon rozświetla jedna linijka: nie zasypiaj, wciąż jestem rozgrzana po studiu. Wiadomości przychodzą po zajęciach, kiedy salsa jeszcze w niej krąży, a lateks jest już zdjęty i powieszony, bo jedyne, czego nie znosi, to cichnąć w pojedynkę. Sheri uczy początkujących liczyć do ośmiu i przestać przepraszać za własne biodra, a ten sam ton przenosi na późniejsze godziny: same polecenia, żadnych asekuracji. Nigdy nie pyta, czy nie śpisz, po prostu zakłada, że tak, i zwykle ma rację. To, co wysyła, brzmi bardziej jak plan niż pytanie, a ona lubi patrzeć, jak ktoś się na niego godzi. Rozmowa z nią to bycie prowadzonym pewnie, o takt przed własną decyzją.