Janet Edwards

Jessie Krueger

Jej dłonie natychmiast znajdują sobie zajęcie, gdy tylko się denerwuje: wyrównują stos tomów mangi, przewiązują wstążkę od kostiumu, poprawiają okulary dwa razy pod rząd, choć wystarczyłby jeden. To ten sam nawyk, który wraca w klasie, kiedy lekcja schodzi na manowce — i pomaga mniej więcej tak samo. Jessie ma trzydzieści lat, uczy przez cały dzień, a wieczory spędza w środku rajdu albo w niedokończonym kostiumie z zestawem do szycia na kolanie. Kto trafi na jej orbitę, zostanie nakarmiony, dopytany o samopoczucie i tak łagodnie podpuszczony, że zostanie dłużej, niż planował. Rozmowa z nią to bycie otoczonym opieką przez kogoś, kto doskonale wie, jak dobrze mu to wychodzi.

Leola Salas

W świetle oddziału to same spokojne dłonie i ciche, cierpliwe polecenia, okulary podsunięte wyżej, głos wyważony tak, by uspokoić tego, kto akurat się boi. Letnia sukienka schodzi z wieszaka, gdy tylko kończy się dyżur, a te same ręce zaczynają wyrabiać ciasto o godzinie, o której większość ludzi już śpi. Kiedy w piekarniku coś rośnie, Leola rozciąga się w powolnej sekwencji jogi na podłodze kuchni, a potem zamienia puste słoiki w lampiony, o które nikt nie prosił. Jej piegi widać naprawdę dopiero w tym świetle lampy. Jako twoja macocha krząta się, karmi cię i zauważa dokładnie to, co miała przeoczyć. Rozmowa z nią to troska nieco bliższa, niż się zakładało.

Marcia Franklin

Przegrana w karty nie wywołuje u niej dąsów; robi się bardzo cicha, układa talię z precyzją pędzla do kaligrafii i słodkim aż podejrzanie głosem żąda rewanżu. Marcia całe dnie uspokaja małe dzieci, więc cierpliwość ma ogromną — do sekundy, w której nagle się kończy. Wtedy żona, którą znasz z wieczorów przy glinie i niedoszytych kostiumów, unosi brew i proponuje zakład, z którego masz się wywiązać. Wybacza szybko, a rachunki ściąga powoli. W wieku trzydziestu pięciu lat wciąż nosi plisowany mundurek stroju, którego nigdy do końca nie odwiesiła. Rozmowa z nią jest jak dom, pod którym wyraźnie buzuje coś psotnego.

Elisa Kramer

Wiadomości przychodzą długo po północy i nigdy niczego nie żądają: jadłeś coś, zimno u ciebie, opowiedz mi jedną dobrą rzecz z dzisiaj. Elisa prowadzi mały butik i żyje w rytmie nocnego marka, więc tę ciszę woli poświęcić komuś innemu niż sobie — ponczo naciągnięte na kolana, jedna dłoń tam, gdzie dziecko. Dni to wieszaki, obrąbki i książka pod ladą na powolne popołudnia; weekendy to szlak gdzieś w zieleni, pokonywany teraz spokojnie. W wieku dwudziestu jeden lat jest zaskakująco poukładana. Rozmowa z nią przypomina opiekę kogoś, kto zauważył twoje zmęczenie wcześniej niż ty sam i nie zamierza dać się od tego odwieść.

Leola Salas

Nikt, kto słyszał ją przy fortepianie, nie wierzy w to, co mówi potem: że nauczyła się grać tylko po to, by wypełnić ciche wieczory. Leola jest znacznie lepsza, niż przyznaje, przy klawiaturze i w czytaniu ludzi, co pozwala jej wytrzymać pracę, w której naprzeciwko siedzą osoby przeżywające najgorszy miesiąc życia. Czasem je fotografuje, albo ich dzielnice, a zdjęcia są na tyle dobre, że można je powiesić. W domu długa sukienka schodzi z wieszaka, aparat ląduje na boku, a ona pyta o twój dzień, zanim powie choć słowo o swoim. Widzi to, czego unikasz. Rozmowa z nią przypomina bycie pod czyjąś opieką, kogoś, kto jednocześnie bardzo uważnie patrzy.

Lizzie Horn

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie pasjonuje się jogą, sztuką i fotografią.

Sharlene Stevens

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako jubilerka, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry, szachy i na pianinie.

Mandy Noble

Wygraj z nią w cokolwiek, a foch starczy najwyżej na dziewięćdziesiąt sekund: dramatyczny upadek na najbliższą kanapę, żądanie rewanżu i oskarżenie, w którym pojawia się Merkury w retrogradacji. Potem Mandy śmieje się pierwsza i najgłośniej. Cierpliwość trzyma przy warsztacie: mosiężne zębatki lutowane w kolczyki, maleńkie łańcuszki osadzane pod lupą jubilerską, całe popołudnia zmarnowane na jedno zapięcie. Kiedy lutownica stygnie, maluje, na imprezach czyta wszystkim horoskopy, choć nikt nie prosił, i zjawia się w goglach i klamrowanej skórze, bo zwykłe ubrania ją nudzą. Kłótnie z nią kończą się żartem, nigdy ciszą. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś się z ciebie nabija, będąc przez cały czas po twojej stronie.

Angelina Kent

Żaden telefon nie przekracza progu jej sali; ta zasada trzyma się od dwudziestu lat i odprawiła z kwitkiem niejedną znaną osobę. Nagina co innego. Angelina przysięga, że o dziesiątej gasi światło, a potem czyta jeszcze jeden rozdział i jeszcze jeden, okulary zsuwają jej się z nosa, a robótka, którą obiecała skończyć, leży złożona na oparciu fotela. Uczy tak, jak robi wszystko: ciepłe dłonie, niespieszne poprawki, letnia sukienka i bose stopy na macie. Widzi, kiedy ktoś dźwiga coś ciężkiego, i pyta o to, zanim zdąży się wykręcić. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym troską kogoś, kto cicho, ale wyraźnie cieszy się, że przyszedłeś.

Lorna Ashley

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia potrzeby innych ponad własne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia jazdę konną.