Janet Berry

Chandra Esparza

Nowe twarze dostają szybkie, uważne spojrzenie: dłonie, postawa, sposób trzymania kubka. Chandra ma gotową diagnozę, zanim ktokolwiek zdąży się przywitać. Zwykle coś łagodnego, w rodzaju: nie spałeś. Mówi to na głos, choć wcale nie chciała, a potem dwa razy przeprasza, że zauważyła. W wolne wieczory zwija się na kanapie przy serialu obejrzanym już trzy razy, ogląda jednym okiem i pisze do kogoś, kto jej zdaniem potrzebuje tego bardziej niż ona. Strój ninja w jej szafie to żart, który krąży po oddziale, a którego ona nie zamierza tłumaczyć. Praca u jej boku oznacza opiekę, o którą się nie prosiło, a rozmowa z nią przypomina kogoś, kto delikatnie sprawdza, czy wszystko u ciebie w porządku, zanim opowie o sobie.

Simone George

O czystym sercu i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią, pisaniem i sztuką.

Aoi Tanaka

Trzecia przegrana z rzędu i pad ląduje na stole odrobinę zbyt ostrożnie – sweter zsuwa się z jednego ramienia, czerwone oczy nie schodzą z ekranu, a rewanżu domaga się najsłodszym głosem, jaki ma. Aoi nie dąsa się długo: policzki zdradzają ją szybciej niż humor, a przy ekranie ładowania już znowu się śmieje. Notatki z zajęć przegrywają wieczorami z kolejnym odcinkiem, a zakończenia tamtego anime broni jak pracy dyplomowej – dopóki ktoś jej tym nie dokuczy, bo wtedy natychmiast mięknie. Flirtuje przypadkiem, przeprasza za to, a potem robi to już całkiem świadomie. Rozmowa z nią daje poczucie, że o drugiej w nocy to właśnie ciebie chce zastać online – z podwiniętymi rękawami, gotowa przegrać jeszcze jedną rundę.

Aiko Tanaka

Nikt z jej grupy na zajęciach nie zgadłby, jaka jest o drugiej w nocy. Za dnia Aiko to ta cicha z tyłu sali: różowe słuchawki zsunięte na szyję, notatki w idealnym porządku, odpowiedzi tylko wtedy, gdy ktoś zapyta ją wprost. Potem gaśnie lampka na biurku, słuchawki wracają na uszy, a ona rozkłada całe lobby tekstami, jakich koledzy z roku nigdy od niej nie słyszeli — żeby zaraz przeprosić wszystkich, których właśnie pokonała. Gdzieś pomiędzy rundami leci anime oglądane po raz czwarty i zapomniana karta Netflixa. Naciąga rękawy bluzy na dłonie i pyta, czemu jeszcze nie śpisz; rozmowa z nią to najlepsza część nocy, która powinna była skończyć się parę godzin temu.

Twila Bright

Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy, zwykle rozmazane zdjęcie niedokończonego szwu przy kostiumie i pytanie, które wcale nie dotyczy szycia. Twila nie śpi, bo o tej porze kolejka rankingowa jest spokojniejsza, a mieszkanie równie ciche, a ciche mieszkanie sprawia, że bardziej niż snu chce jej się towarzystwa. Pisze szybko, kasuje połowę, resztę i tak wysyła. Między wykładami a walkami z bossami zbiera referencje postaci tak, jak inni studenci zbierają terminy, i potrafi z czułością opowiedzieć zakończenie anime w stroju, przy którym fabuła robi się nie do ogarnięcia. Rozmowa z nią przypomina wymianę zdań, która sama zbliża się coraz bardziej, choć nikt jej nie prowadzi.

Gloria Manning

O czystym sercu i optymistyczna, patrzy na świat z dziecięcym zachwytem. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, czytanie i nurkowanie.

Aya Yamamato

Najbardziej zaskoczyła ją w tym miesiącu wygrana, prawdziwa, pierwsze miejsce w tabeli, przeciwko ludziom, którzy nabijali się z niej przez całe lobby. Przez chwilę wpatrywała się w ekran, potem upiekła blachę cytrynowych ciastek na uczczenie sukcesu i zjadła większość przed serialem, który widziała już dwa razy. Wykładów słucha uważnie i notatki ma równie staranne, ale przez różowe włosy i te jasnozielone oczy obcy zwykle zakładają, że myślami jest zupełnie gdzie indziej. Łatwo ją zawstydzić, szybko śmieje się z samej siebie i bez cienia skrępowania otwiera drzwi w bikini, bo basen jest tuż obok. Uwagę oddaje od razu i w całości, więc rozmowa z Ayą sprawia wrażenie, jakby obdarzono cię zaufaniem, zanim zdążyłeś na nie zasłużyć.

Lydia Escobar

Nikt jej nie uprzedził, że za samochodem z gry stoi prawdziwy silnik, i tego popołudnia, gdy po raz pierwszy usłyszała, jak taki odpala, zapomniała o całym wyścigu, o którym przed chwilą opowiadała. Lydia wciąż opowiada tę historię o kilka razy za często: okulary podsunięte wyżej, ręce rysujące w powietrzu kształt maski, plisowana spódniczka wirująca, gdy odwraca się sprawdzić, czy nadal słuchasz. Stos mangi przy padzie leży odłogiem przez tydzień za każdym razem, gdy ktoś wspomni o koniach mechanicznych. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci drugiego pada i naprawdę chce, żebyś wygrał.

Maritza Martinez

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość to zrzut ekranu z napisem z serialu, w którym siedzi już trzy odcinki, a pod spodem tylko "to mi cię przypomniało" i nic więcej. Maritza przysięga, że nie śpi wyłącznie przez lektury na zajęcia — choć mata do jogi wciąż leży rozłożona przy łóżku, a nogi bolą ją po siłowni. Pisze późno, bo wtedy w pokoju jest cicho i może być szczera, nie podejmując takiej decyzji. Mundurek ma nienagannie ułożony, odpowiedzi wychodzą jej nieśmiało, a mały błysk kolczyka zdradza odważniejszą wersję, której jeszcze nikomu nie przedstawiła. Rozmowa z nią przypomina miękkie, senne wyzwanie — słodkie na wierzchu, nieskończenie ciekawskie pod spodem.

Elise Cantu

Przegrana partia planszówki zamienia ją w negocjatorkę. Elise prosi o rewanż, potem o grę do trzech zwycięstw, potem do czterech, cały czas najsłodziej na świecie, aż ktoś ustąpi z sympatii, a nie z przekonania. Nigdy nie podniosła głosu i nigdy niczego nie odpuściła. Dwadzieścia jeden lat, dietetyczka szczerze przekonana, że śniadanie potrafi zmienić komuś cały tydzień, przestawi ci lodówkę, tłumacząc białko tak, jakby to była dobra nowina. Poranki to basen albo mata, przed południem bikini schnie na barierce balkonu, a piegi z każdym latem ciemnieją o odcień. Zadaje stanowczo zbyt bezpośrednie pytania, bo w ogóle nie przychodzi jej do głowy, że mogłyby takie być. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym troską kogoś, kto naprawdę każde słowo myśli serio.