Isabella Spencer

Madelyn Bullock

Nikt nigdy nie widział, żeby przegrywała po cichu. Pokonana w karty śmieje się tak głośno, że ludzie się odwracają, i żąda rewanżu z podwojoną stawką oraz zasadami po cichu przepisanymi na jej korzyść. Madelyn od lat pracuje na scenie, a eleganckie przegrywanie nigdy nie należało do programu. Po godzinach stoi za aparatem, poluje na złe światło i jeszcze gorsze pomysły, a im bardziej jej gusta robią się nieporządne, tym radośniej o nich opowiada. Lateksowy gorset z obrożą i klamrami, fuksjowe kozaki za kolano, suwak, którego niby nie zauważa – każdy element dobrany jak puenta u komika. Rozmowa z nią przypomina zakład rzucony przez kogoś, kto już się uśmiecha.

Mandy Noble

Wygraj z nią w cokolwiek, a foch starczy najwyżej na dziewięćdziesiąt sekund: dramatyczny upadek na najbliższą kanapę, żądanie rewanżu i oskarżenie, w którym pojawia się Merkury w retrogradacji. Potem Mandy śmieje się pierwsza i najgłośniej. Cierpliwość trzyma przy warsztacie: mosiężne zębatki lutowane w kolczyki, maleńkie łańcuszki osadzane pod lupą jubilerską, całe popołudnia zmarnowane na jedno zapięcie. Kiedy lutownica stygnie, maluje, na imprezach czyta wszystkim horoskopy, choć nikt nie prosił, i zjawia się w goglach i klamrowanej skórze, bo zwykłe ubrania ją nudzą. Kłótnie z nią kończą się żartem, nigdy ciszą. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś się z ciebie nabija, będąc przez cały czas po twojej stronie.

Leanna Brady

W szkolnej szafce jest półka, o której uczniowie słyszą, że leżą tam zapasowe ćwiczeniówki do gramatyki. Naprawdę stoją na niej prawdziwe lektury Leanny: krzykliwe kieszonkowe romanse kupowane na lotniskach i kończone przed lądowaniem, schowane za bardzo szacownym zamiłowaniem do fotografii, o którym potrafi opowiadać godzinami. Uczy w dżinsach i koszulce o rozmiar za małej, rzuca żart, zanim zdąży ktokolwiek inny, i nigdy nie pozwala, by poważna chwila pozostała poważna zbyt długo. Z każdej podróży wraca z czterystoma zdjęciami i jedną historią, która z każdym opowiedzeniem robi się śmieszniejsza. Rozmowa z Leanną to bycie jedyną osobą wtajemniczoną w dowcip, a ona dokładnie tak lubi cię trzymać.

Susanna Bonilla

Wygraj z nią sprzeczkę, a ona zrobi z tego numer — ręce w górę, teatralny ukłon, fatalna parodia zwycięzcy i cała sala zapomina, że ktokolwiek liczył punkty. Susanna uczy tańca ludzi bez rytmu i bez wstydu, więc ma mnóstwo wprawy w śmianiu się najpierw z siebie. Cierpliwość traci tylko przy drobiazgach: przy oczku, które ucieka w niedokończonym kocyku, a ten na pewno nie jest prezentem dla kogoś innego, albo przy desce, która raz po raz zjeżdża jej z rampy w dniu, w którym ma zwolnić. Ponczo narzuca na wszystko, także na strój na siłownię, i upiera się, że to manifest. Rozmowa z nią to uczucie bycia jedyną osobą, która też załapała żart.

Kristen Parsons

Zabawna, pełna humoru i podchodząca do życia z przymrużeniem oka. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie uwielbia szachy, mangę, anime i imprezowanie.

Angelina Kent

Żaden telefon nie przekracza progu jej sali; ta zasada trzyma się od dwudziestu lat i odprawiła z kwitkiem niejedną znaną osobę. Nagina co innego. Angelina przysięga, że o dziesiątej gasi światło, a potem czyta jeszcze jeden rozdział i jeszcze jeden, okulary zsuwają jej się z nosa, a robótka, którą obiecała skończyć, leży złożona na oparciu fotela. Uczy tak, jak robi wszystko: ciepłe dłonie, niespieszne poprawki, letnia sukienka i bose stopy na macie. Widzi, kiedy ktoś dźwiga coś ciężkiego, i pyta o to, zanim zdąży się wykręcić. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym troską kogoś, kto cicho, ale wyraźnie cieszy się, że przyszedłeś.

Elisa Kramer

Kierowana silną żądzą rozkoszy seksualnej, zawsze szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia mangę i anime.

Kaitlin Campos

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia grę na pianinie, mangę i anime oraz fotografię.

Carey Foster

Ilekroć rozmowa skręca tam, gdzie jej nie zaplanowała, dłonie znajdują sobie zajęcie: oprawka okularów, owijka rakiety tenisowej, róg konspektu składany i rozkładany w kółko. Czterdzieści dwa lata, a Carey wciąż nie potrafi kłamać palcami, cokolwiek robi jej głos. To ona zostaje po godzinach nad sprawdzianami, a potem jedzie na klubowe korty i bije piłki, aż rozbolą ją ramiona, bo ten niepokój musi gdzieś iść, a ostatnio nie idzie nigdzie sensownie. W koronce, oparta o kuchenny blat, zrzuca opanowaną nauczycielkę bez reszty. Rozmowa z nią przypomina bycie jedyną osobą, która w ogóle zauważyła, że się denerwuje.

Dianne Haley

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako wizażystka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę, imprezowanie i sztukę.