Kaitlin Campos

Gdzieś po północy, gdy oddział wreszcie cichnie, przychodzi wiadomość: zdjęcie świateł szpitalnego korytarza, a potem zdanie o utworze fortepianowym, który chodzi jej po głowie od wtorku. Kaitlin pisze takie rzeczy, bo sześćdziesiąt lat nauczyło ją, że szczere są tylko późne godziny, a nocny dyżur zostawia ją zupełnie rozbudzoną i niechętną, by to zmarnować. Wiadomości błądzą: kadr z mangi, którą właśnie czyta, narzekanie na ostrość aparatu, a gdy uzna, że wciąż czytasz — coś znacznie mniej niewinnego. Nie ma w niej cienia wstydliwości; apetyt i czułość przychodzą tym samym tchem. Rozmowa z nią jest jak zarwana noc z kimś, kto przestał udawać, że pragnie mniej, niż pragnie.