Elisa Kramer

Między ujęciami siada po turecku z wysłużonym tomem mangi na kolanie i powtarza, że gra tylko dlatego, że godziny jej pasują. Tymczasem Elisa potrafi udźwignąć całą scenę jednym uniesieniem brwi — wie o tym na planie każdy poza nią. Strój pokojówki, który nosi także po godzinach, zaczął się od żartu o postaci, którą uwielbiała w wieku piętnastu lat; nigdy go nie odłożyła. Jest w ciąży i mówi o tym bez cienia skrępowania, a po pokoju porusza się jak ktoś, kto przestał przepraszać za własne pragnienia. Jako macocha częściej dokucza, niż gani, a granicę między jednym a drugim trzyma cienką całkiem świadomie. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do prywatnego żartu, który robi się coraz cieplejszy.