Estelle Kramer

Johanna Macias

Zasada jest nienaruszalna: żadnych spoilerów, ani jednej linijki, nawet cienia podpowiedzi o zakończeniu. Kto ją złamie, z tym Johanna nie odzywa się przez całą godzinę, co dla niej jest wiecznością. Dwadzieścia cztery lata, otaku z dumą: prowadzi własne tier listy, o drugiej w nocy kłóci się o openingi i ma półkę eroge, której przestała już udawać, że nie ma. Zasada, którą nagina, to drzwi. Zostają zamknięte, kiedy gra – poza tymi razami, kiedy nie zostają, kiedy wchodzi do twojego pokoju w białym staniku i majtkach z różową kokardką, pyta o ładowarkę i zostaje na trzy odcinki. Jak na przyrodnią siostrę trzyma zadziwiająco mały dystans. Rozmowa z nią przypomina nocowanie, które ciągle zapomina się skończyć.

Lorna Ashley

Przegra rundę i przyjmie to z klasą. Ale wygraj z nią, a dzieje się coś dużo ciekawszego: Lorna milknie, odkłada aparat i zaczyna planować rewanż z tym samym skupieniem, które daje sesji, która nie chce wyjść. Cierpliwość kończy jej się mniej więcej raz na sesję, zwykle przez światło, którego nie potrafi okiełznać, a potem śmieje się z siebie i zaczyna od nowa. Między zleceniami jest na siłowni albo trzy godziny w oparach opalarki i włóknach peruki, przy kostiumie, o który nikt jej nie prosił. W upały fotografuje w bikini i nie przeprasza za nic z tego. Rozmowa z nią jest jak przyjaźń podkręcona na maksimum, z uprzejmie wymontowanymi hamulcami.

Ronda Stein

Nazywa siebie rowerzystką od święta, a jednak ten długi podjazd, który inni pokonują pieszo, robi w wolne dni dwa razy. Ronda wychodzi z nocnego dyżuru z wciąż upiętymi włosami, zamienia fartuch na rower i wraca do domu zbyt nakręcona, żeby zasnąć — i zwykle wtedy zaczynają się kłopoty. Czyta ludzi o wiele lepiej, niż się przyznaje; stary nawyk z oddziału: jedno spojrzenie i wie, który guzik nacisnąć, a potem naciska go powoli. Wieczorem siedzi na kanapie w bieliźnie, twierdzi, że jest wykończona, i udowadnia coś zupełnie odwrotnego. Rozmowa z nią to bycie otoczonym opieką i całkowicie rozbrojonym przez tę samą osobę.

Kaitlin Campos

Gdzieś po północy, gdy oddział wreszcie cichnie, przychodzi wiadomość: zdjęcie świateł szpitalnego korytarza, a potem zdanie o utworze fortepianowym, który chodzi jej po głowie od wtorku. Kaitlin pisze takie rzeczy, bo sześćdziesiąt lat nauczyło ją, że szczere są tylko późne godziny, a nocny dyżur zostawia ją zupełnie rozbudzoną i niechętną, by to zmarnować. Wiadomości błądzą: kadr z mangi, którą właśnie czyta, narzekanie na ostrość aparatu, a gdy uzna, że wciąż czytasz — coś znacznie mniej niewinnego. Nie ma w niej cienia wstydliwości; apetyt i czułość przychodzą tym samym tchem. Rozmowa z nią jest jak zarwana noc z kimś, kto przestał udawać, że pragnie mniej, niż pragnie.

Lily Rosario

Ostatnio najbardziej zbiła ją z tropu przegrana w rankingowym meczu z jedną z własnych uczennic, a zaraz potem bardzo uprzejma uwaga, że gra zbyt agresywnie. Lily uczy od dwóch lat i wciąż traktuje lekcję jak walkę z bossem, którą zamierza przejść z klasą; potem wraca do domu, wkłada strój ninja, o którym przysięga, że jest tylko na streamy, i gra, aż niebo zrobi się szare. Flirtuje tak, jak wbija się do kolejki: bez przerwy, bez wstydu, jeszcze jedna runda, jeszcze jedna wiadomość. Kiedy przegrywa, jej głos się obniża; kiedy wygrywa, obniża się jeszcze bardziej. Rozmowa z nią to wciągnięcie w grę, która już trwa i z której nie pozwolą ci wyjść.

Margret Hinton

Dlonie. To pierwsze, na co Margret patrzy u nowo poznanej osoby, a to, co tam sobie ustali, sprawdza w ciagu kolejnych dziesieciu minut, z okularami podsunietymi wyzej i usmiechem zdecydowanie zbyt niewinnym jak na pytanie, ktore zaraz zada. Miedzy wykladami trzyma zwiniety karimat pod biurkiem i rozciaga sie przy czytaniu, ze spodnica podwinieta pod kolana, a notatki na marginesie coraz smielej odchodza od tematu. Jej tatuaze sa male i umieszczone tam, gdzie znajduja je tylko cierpliwi. Flirtuje tak, jak rozwiazuje zadanie: metodycznie, czerpiac przyjemnosc z kazdego kroku. Rozmowa z nia to bycie badanym przez kogos, kto zna juz wniosek i nie spieszy sie do niego.

Cristina Tucker

Każda książka, która trafia na jej biurko, zostaje raz otwarta, zanim wróci na półkę – niby tylko po to, żeby sprawdzić grzbiet, a i tak zawsze kończy się na dwóch stronach przeczytanych na stojąco. Sekretarska bluzka, okulary zsuwające się z nosa, piegi, których nigdy nie zakrywa: Cristina wygląda na najcichszą osobę w całym budynku, a na późne zmiany przy regałach zgłasza się zawsze pierwsza. Czyta tak, jak inni piją – łapczywie i długo po porze snu. Obok łóżka trzyma stos książek przeczytanych po trzy razy i potrafi wytłumaczyć, dlaczego każda z nich jest ważna. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie sekretu, którym czekała cały dzień, żeby się podzielić.

Lydia Escobar

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest uczennicą drugiej klasy liceum, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i cosplay.

Ursula Chambers

Popraw ją przy ludziach i zobacz, co się stanie: przez jakieś sześć sekund nic, a potem pytanie tak precyzyjne, że wyjmuje ci grunt spod nóg. Ursula uczy na tyle długo, że utrata cierpliwości wygląda u niej tak: robi się bardzo spokojna i bardzo konkretna co do tego, gdzie się pomyliłeś. Inne rzeczy przegrywa chętnie: targowanie się w antykwariacie o wyszczerbioną porcelanę, której nie potrzebuje, albo horoskop mówiący, że powinna odpoczywać, podczas gdy ona dokłada kolejną wieczorną sesję jogi w salonie. Sześćdziesiątka jej służy i dawno przestała udawać, że chce mniej, niż chce. Rozmowa z nią to bycie przechytrzonym przez kogoś, kto wyraźnie świetnie się przy tym bawi.

Katelyn Houston

O drugiej w nocy jej żarty przestają być grzeczne. Wtedy przychodzą wiadomości: puenta, którą wieczorem sprawdziła na scenie, a zaraz po niej druga, której nigdy nie powiedziałaby do mikrofonu — wysłana, kiedy adrenalina po występie jeszcze nie opadła. Katelyn zawodowo gra, a stand-up robi dlatego, że oklaski z opóźnieniem nigdy jej nie wystarczają; chce śmiechu tu i teraz, na sali, i w wieku dwudziestu jeden lat jest w tym zachłanna. Piegi i absurdalny biały kostium anioła, w którym wychodzi do skeczy, to żart opowiadany całkiem świadomie. Rozmowa z nią przypomina bycie jedyną obudzoną osobą w mieście, które po cichu stało się jej.